
„All You Ever Wanted” este strigătul plin de dor al britanicului Rag’n’Bone Man după orașul viu, colorat și imperfect al copilăriei sale. Versurile surprind transformarea metropolei într-un decor steril, unde costumele merg în șir indian, graffiti-urile au dispărut, iar clădirile par copii trase la indigo. Artistul privește cu nostalgie la energia pierdută, întrebându-se dacă noile lumini, noile reclame și goana după bani chiar reprezintă tot ce ne-am dorit vreodată.
Cântecul ridică un semn de întrebare amar: „Dărâmăm totul până nu mai rămâne nimic… și atunci ce?”. Printre bătăile inimilor care încă pulsează sub asfalt, Rag’n’Bone Man scoate la lumină contrastul dintre progresul aparent și goliciunea interioară. El invită ascultătorul să oprească „luminile” consumismului, să privească în jur și să descopere ce contează cu adevărat: comunitatea, libertatea și un vis care merită ținut în viață.
¿Quién no ha sentido alguna vez que el mundo le exige ser perfecto? En Human, el cantante británico Rag'n'Bone Man alza su voz rasposa para recordarnos que, al final del día, todos somos simplemente humanos. Con un estribillo pegadizo que repite “I’m only human after all, don’t put the blame on me”, el tema nos invita a quitarnos el peso de la culpa ajena y a mirarnos al espejo con honestidad. No importa cuántas expectativas nos coloquen sobre los hombros: cometer errores es parte de nuestra naturaleza.
La canción funciona casi como un sermón soul cargado de energía gospel. Rag'n'Bone Man denuncia la costumbre de responsabilizar a otros de nuestros problemas mientras resalta que existen personas con “verdaderos problemas” y “mala suerte” que merecen atención. Su mensaje es claro: antes de buscar un “profeta o mesías” que arregle todo, aceptemos nuestras limitaciones y seamos compasivos, tanto con nosotros mismos como con los demás. Human es, en esencia, un poderoso recordatorio de humildad y empatía envuelto en un coro que se queda dando vueltas en la cabeza mucho después de que la canción termina.
¿En qué crees cuando todo parece inalcanzable? En “What Do You Believe In?”, Rag’n’Bone Man convierte lo imposible en compañero de viaje y se atreve a estrechar la mano de lo intangible. A través de imágenes casi mágicas —ver lo invisible, lanzar piedras a lo invencible— relata cómo nos enfrentamos a los miedos y a la incertidumbre, aceptando que fallar no es caer sino no intentarlo. El cantante británico confiesa que hasta buscó respuestas en “el fondo de una bolsa”, pero cada error terminó siendo un maestro que lo impulsó a volverlo a intentar cien veces más.
La canción vibra con un mensaje de resistencia: los tiempos duros no se van, pero tú sigues respirando, y eso ya es una victoria. Entre la arena de los fracasos y el eco de la fe perdida, el estribillo repite la gran pregunta: So what do you believe in?. Al final, Rag’n’Bone Man encuentra su ancla en el amor, pasándonos la pelota para que descubramos la nuestra. Es un himno de autoafirmación que invita a saltar, tropezar, levantarse y, sobre todo, a mantener viva la chispa que nos hace avanzar.
¿Alguna vez sentiste cómo cruje el corazón cuando un casi-amor se esfuma? Rag'n'Bone Man, el portentoso artista británico de voz grave y alma blues, nos sumerge en ese instante con "Skin". Cada golpe de batería se acompaña de muros que se desmoronan y disparos en la penumbra, metáforas de una relación que estaba a centímetros de convertirse en amor verdadero.
La canción narra la huella que deja ese vínculo inconcluso: aun cuando la piel se arrugue y el aliento se congele, el recuerdo seguirá acechando como un fantasma terco. Veneno en los labios, alas de piedra y silencios que golpean retratan la mezcla de pasión y desilusión. "Skin" nos recuerda que hasta los amores que no llegan a nacer por completo pueden marcarnos para siempre y resonar mucho después del último acorde.
🎧 „What Do You Believe In?” de Rag’n’Bone Man este un imn modern despre curajul de a te arunca în necunoscut. Artistul britanic povestește cum s-a „îndrăgostit de imposibil”, a strâns mâna cu „intangibilul” și a aruncat pietre spre „invincibil” ‑ toate metafore care arată că limitele există doar cât le lăsăm noi să existe. Versurile transformă eșecurile în prieteni, iar fiecare cădere devine o lecție care te învață să te ridici de o sută de ori. Refrenul pune întrebarea esențială: „So what do you believe in?” și ne provoacă să ne definim propriul sprijin interior atunci când vremurile grele par că nu mai pleacă.
În a doua parte, mesajul se comprimă într-un răspuns simplu: „I believe in love”. Dragostea apare ca singura „valută” pe care o putem lua cu noi oriunde, mai ușor de atins decât un cer „prea scump”. Prin ritmurile sale soul și vocea gravă, Rag’n’Bone Man reamintește că respirația este deja o victorie, iar fiecare deal pe care nu am murit este un munte cucerit. Piesa devine astfel un manifest pozitiv despre reziliență, acceptarea imperfecțiunii și puterea de a crede într-o idee, într-un vis sau pur și simplu în oamenii de lângă tine.
„Human” al britanicului Rag’n’Bone Man este un soi de confesiune modernă, plină de suflet blues și vibrații gospel, în care artistul își recunoaște cu onestitate limitele: I’m only human after all. Prin refrenul ce se repetă ca un ecou, el îi roagă pe ceilalți să nu-l transforme într-un țap ispășitor și să-și asume propriile greșeli. Cântecul vorbește despre vulnerabilitate, despre presiunea de a fi văzut ca „salvator” și despre nevoia de a privi în oglindă pentru a descoperi adevărul, nu iluziile.
Melodia devine astfel un manifest al responsabilității personale: nu suntem profeți, nu suntem zei, suntem doar oameni care mai greșesc. Pe fundalul unei linii melodice intense, versurile reamintesc că în lume există probleme reale, iar aruncarea vinei asupra altora nu le rezolvă. „Human” te provoacă să cânți cu voce tare, dar și să-ți asumi propriile decizii, exact așa cum face și Rag’n’Bone Man – cu sinceritate, forță și o notă de umilință.
Human é o desabafo cru do cantor britânico Rag’n’Bone Man, que lembra todo mundo de uma verdade simples: ninguém aqui tem superpoderes. Entre batidas fortes e um vocal rasgado, ele admite seus limites — maybe I'm foolish, maybe I'm blind — e pede que as pessoas parem de depositar sobre ele culpas e expectativas que pertencem a elas mesmas. O refrão martela a mensagem: I'm only human after all, reforçando que errar, duvidar e falhar fazem parte do pacote de ser gente.
A letra convida o ouvinte a olhar no espelho e reconhecer suas próprias responsabilidades, em vez de buscar um “messias” para consertar tudo. Ao listar “real problems” e “people out of luck”, o artista mostra que todo mundo carrega batalhas invisíveis, então apontar o dedo não ajuda em nada. No fim, a canção é um lembrete poderoso de compaixão: antes de culpar alguém, lembre-se de que somos todos humanos, tentando acertar do nosso jeito.
Rag'n'Bone Man, el potente vozarrón originario de Inglaterra, nos invita en All You Ever Wanted a pasear por una ciudad que ha perdido su color. Las antiguas pintadas del metro han desaparecido, los chavales que saltaban vallas con sus sprays ya no están y los rascacielos idénticos se extienden como clones. Bajo un ritmo rock-soul vibrante, el artista lamenta cómo el progreso y los trajes impecables silencian los latidos de los más vulnerables. Entre filas para sacar dinero y letreros nuevos que ocultan calles de siempre, el cantante cuestiona si destruir lo que amábamos realmente era “todo lo que queríamos”.
La canción es una crítica chispeante a la gentrificación y al consumismo que, poco a poco, vacían de alma nuestros barrios. Cada estribillo repite la pregunta “Is it all you ever wanted?” para sacudirnos y recordarnos el valor de lo cotidiano antes de que desaparezca. Es una mezcla de nostalgia y advertencia: celebra la vida urbana auténtica y, al mismo tiempo, nos alerta sobre la rapidez con la que podemos perderla si no abrimos los ojos. ¡Un tema perfecto para practicar tu inglés mientras reflexionas sobre lo que de verdad importa!
Pregătește-ți șervețelele și pornește volumul! „Skin” de Rag’n’Bone Man este o baladă puternică despre dragostea care a fost aproape, dar nu suficient de aproape ca să reziste. Artistul din Marea Britanie descrie momentul în care „zidurile cad” și tot ce mai rămâne este ecoul gândurilor obsesive la persoana iubită. Versurile sunt pline de imagini cinematografice – un glonț ieșit din întuneric, buze otrăvite, aripi de piatră – ce transformă despărțirea într-o luptă pierdută, însă de neuitat.
Chiar și atunci când pielea i se va rida și respirația i se va răci, naratorul promite că fantoma acestei iubiri îl va urmări. Refrenul hipnotic repetă „I was thinking about you”, subliniind cum amintirea devine un refren interior imposibil de oprit. Piesa vorbește despre regret, vulnerabilitate și micile speranțe de „a încerca din nou de cealaltă parte”. „Skin” ne amintește că uneori diferența dintre „aproape dragoste” și „dragoste adevărată” poate fi cât o bătaie de inimă – dar ecoul acelui „aproape” poate dăinui o viață întreagă.
En "As You Are", el británico Rag’n’Bone Man convierte su voz profunda en un abrazo musical. El cantante recuerda cómo alguien especial le levantó el ánimo cuando todo era oscuro y le dio refugio cuando el suelo parecía desmoronarse. Esa persona le salva de sus propias dudas y él responde con una promesa sencilla pero poderosa: “voy a quererte y aceptarte tal y como eres”. El tema celebra el amor incondicional que no se intimida ante las tormentas ni los problemas cotidianos.
Con un estribillo que repite "take you as you are", la canción subraya que lo más valioso no es la perfección sino la autenticidad. Nos invita a reconocer que llegar hasta aquí ya es un milagro y que, si compartimos nuestras cargas, podemos seguir avanzando. Es un himno de gratitud, compañía y aceptación que recuerda: cuando la tierra tiembla bajo los pies, un abrazo sincero puede mantenernos en pie.