
Oasis fue una de las bandas más importantes del rock británico de los años noventa. Se formó en Mánchester, en el norte de Inglaterra, alrededor de los hermanos Liam y Noel Gallagher, y su sonido combina guitarras potentes con melodías muy fáciles de recordar.
El grupo se convirtió en el símbolo del movimiento conocido como britpop y llegó a llenar estadios enteros en Europa y América. La relación entre los dos hermanos fue siempre tensa y la banda se separó en 2009, después de años de peleas públicas. En 2025 Liam y Noel volvieron a tocar juntos en una gira de reunión que agotó entradas en todo el mundo.
Sus letras son directas y muy útiles para aprender inglés: frases cortas, vocabulario cotidiano y un acento del norte de Inglaterra que vale la pena escuchar con atención.
¡Seguro que has tarareado este clásico de Oasis más de una vez! La letra va directo al grano: habla de ese momento en el que necesitas que alguien te eche una mano para salir adelante. El cantante empieza avisando de que ya toca reaccionar con «Today is gonna be the day that they're gonna throw it back to you» [Hoy va a ser el día en que te lo van a devolver], y confiesa sin rodeos que nadie siente lo mismo por esa persona especial: «I don't believe that anybody feels the way I do about you now» [No creo que nadie sienta lo que yo siento por ti ahora]. Hay una mezcla genial de dudas, tropiezos y ganas de desahogarse, admitiendo con timidez que «There are many things that I would like to say to you, but I don't know how» [Hay muchas cosas que me gustaría decirte, pero no sé cómo].
El punto clave de todo el tema es esa famosa palabra inventada del estribillo: «You're my wonderwall» [Eres mi muro protector / mi soporte]. Aunque suena misterioso, en el tema funciona como ese refugio o persona salvavidas a la que te aferras cuando el camino se complica, tal como dice al cantar «You're gonna be the one that saves me» [Vas a ser quien me salve]. La canción describe el viaje como algo confuso y deslumbrante con «all the roads we have to walk are winding and all the lights that lead us there are blinding» [todos los caminos que tenemos que recorrer son sinuosos y todas las luces que nos guían son cegadoras]. Es directa, honesta y perfecta para aprender cómo expresar gratitud y vulnerabilidad en inglés sin sonar cursi.
Esta é uma daquelas músicas que parece uma conversa muito íntima, quase um apelo. O vocalista do Oasis, Liam Gallagher, canta para alguém que ele acredita ser sua salvação, sua "wonderwall" (muralha maravilhosa). Ele expressa uma conexão tão forte que chega a dizer: "I don't believe that anybody / Feels the way I do about you now" (Eu não acredito que ninguém / Sente o que eu sinto por você agora). A letra sugere que essa pessoa está passando por um momento difícil, com rumores de que "the fire in your heart is out" (o fogo em seu coração se apagou).
O caminho que eles compartilham é confuso e difícil, descrito com as imagens de "all the roads we have to walk are winding / And all the lights that lead us there are blinding" (todas as estradas que temos que andar são sinuosas / E todas as luzes que nos guiam lá são ofuscantes). Apesar de ter tanto a dizer, o cantor não sabe como se expressar. A grande questão da música é essa esperança depositada no outro: "Because maybe / You're gonna be the one that saves me?" (Porque talvez / Você seja a pessoa que vai me salvar?). É uma declaração de dependência e admiração, tudo embrulhado em uma melodia inesquecível.
Oasis tiene esa costumbre tan británica de darte una palmada seca en la espalda cuando todo se va al garete. En este tema no hay paños calientes ni rodeos poéticos complicados: el mensaje arranca directo con un «Hold up, hold up, don't be scared» («Espera, espera, no tengas miedo») seguido de una verdad aplastante: «You'll never change what's been and gone» («Nunca cambiarás lo que ya pasó y se fue»). El título y el estribillo usan la expresión hecha «cry your heart out», que en inglés significa llorar sin parar, a lágrima viva o hasta quedarte seco. Por eso, mandar a alguien a «stop crying your heart out» («deja de llorar desconsoladamente») suena casi a una orden de hermano mayor que te sacude por los hombros para que espabiles.
El punto más oscuro llega cuando repiten que «all of the stars have faded away» («todas las estrellas se han apagado»), una imagen clara de cuando sientes que no queda ni una luz encendida a tu alrededor. Sin embargo, no te dejan hundirte ahí. Te sueltan un «Take what you need and be on your way» («Toma lo que necesites y sigue tu camino») para empujarte a avanzar. Al final, la letra da un giro curioso y la voz pasa a incluirse en el problema diciendo «We're all of the stars, we're fading away» («Somos todas las estrellas, nos estamos apagando»), admitiendo que nadie se libra de perder el brillo de vez en cuando.
Esta es una de las canciones más famosas de Oasis, una banda del Reino Unido, ¡y es un verdadero himno! La letra nos invita a dejar atrás el pasado y no aferrarnos al rencor. El mensaje principal es muy directo y se repite una y otra vez: "Don't look back in anger" [No mires atrás con ira]. Es un consejo para seguir adelante sin que las viejas heridas te pesen. La canción crea una atmósfera de reflexión, casi como si estuvieras soñando despierto, animándote a encontrar un lugar mejor en tu propia mente.
Pero no todo es tan serio. Hay una línea genial y un poco rebelde que dice: "So I start a revolution from my bed" [Así que empiezo una revolución desde mi cama]. Es una forma muy particular de protestar, ¿no crees? También nos advierte sobre la fama con la frase "Please don't put your life in the hands / Of a rock 'n' roll band" [Por favor, no pongas tu vida en manos / de una banda de rock and roll], un consejo bastante honesto viniendo de una de las bandas más grandes del mundo. Y luego está el misterio de Sally, una figura que parece representar algo o a alguien que se queda atrás mientras la vida continúa. "So Sally can wait / She knows it's too late" [Así que Sally puede esperar / Sabe que es demasiado tarde].
¿Alguna vez tuviste un domingo tan desastroso que hasta cocinar te salió mal? La mítica banda británica Oasis arranca este temazo con una confesión muy honesta y poco glamurosa: "Made a meal and threw it up on sunday" [Preparé una comida y la vomité el domingo]. Entre resacas, planes de escape y la sensación de que aún queda mucho por aprender ("I've got a lot of things to learn" [Tengo muchas cosas que aprender]), el tema nos sitúa en esos días raros donde todo parece perder el rumbo, pero donde una compañía leal lo cambia todo.
A lo largo de la letra, la voz nos recuerda que los malos momentos pasan como el mal tiempo británico: "the cold and wind and rain... only seem to come and go away" [el frío, el viento y la lluvia... solo parecen venir e irse]. Aunque hay versos bastante cortantes como "My heart will never be your home" [Mi corazón nunca será tu hogar], el corazón del tema es ese estribillo directo y pegadizo que pide apoyo incondicional: "Stand by me / Nobody knows the way it's gonna be" [Quédate a mi lado / Nadie sabe cómo va a ser]. Nadie tiene una bola de cristal para predecir el futuro, así que lo único que queda es pedirle a alguien de confianza que se quede cerca mientras vemos qué pasa.
¡Prepárate para un himno a la libertad personal de la mano de Oasis! "Whatever" es una declaración de principios directa y sin rodeos. Desde el primer verso, la banda deja claro el mensaje: "I'm free to be whatever I / Whatever I choose" (Soy libre de ser lo que yo / Lo que yo elija). No se trata solo de grandes decisiones, sino también de la libertad de sentir lo que quieras, incluso si es tristeza: "And I'll sing the blues if I want" (Y cantaré blues si quiero).
La canción critica la forma en que la gente se presenta al mundo, sugiriendo que a menudo es una fachada: "You only see what people want you to see" (Solo ves lo que la gente quiere que veas). Frente a esto, Oasis propone una solución muy a su estilo, directa y un poco brusca: "Get a grip on yourself / It don't cost much" (Contrólate / No cuesta mucho). Es una llamada a dejar de preocuparse por las apariencias y a ser uno mismo, porque esa autenticidad es la verdadera libertad.
¡Prepárate para despegar! "Live Forever" es un himno a la libertad y el optimismo juvenil. El narrador confiesa que no le importa saber cómo crece tu jardín, porque lo que realmente anhela es volar, sentir la lluvia de la mañana calándole hasta los huesos y recordar que está vivo. La canción celebra esa pulsión de vivir al máximo sin miedo a fracasar: tal vez nunca llegue a ser todo lo que sueña, pero ahora no es momento de lamentarse sino de descubrir por qué nació con esas alas imaginarias.
Al mismo tiempo, el estribillo You and I are gonna live forever lanza un mensaje de complicidad: el cantante cree que, junto con su compañero o compañera de aventuras, comparte una mirada diferente que los demás jamás comprenderán. Esa conexión secreta los hace sentir eternos, más allá del tiempo y las normas. En resumen, este tema convierte la experiencia cotidiana —la lluvia, el dolor, las dudas— en combustible para alzar el vuelo y convencernos de que, mientras nuestra pasión siga ardiendo, viviremos para siempre.
¿Qué sucede cuando el orgullo se topa con el miedo a perder a quien más queremos? “Don’t Go Away” de Oasis pone voz a ese momento exacto: un amanecer frío en el que el protagonista se queda atrapado en sus propios pensamientos mientras un avión despega y simboliza lo que podría ser la partida definitiva de la persona amada. Entre la confusión y la nostalgia, surge un ruego casi infantil: No te vayas, dame más tiempo.
A lo largo de la canción, la banda británica explora la tensión entre el deseo de escapar de los problemas y la necesidad de arreglar las cosas antes de que sea tarde. El estribillo, repetitivo y adictivo, refleja ese sentimiento universal de urgencia: necesitamos tiempo para corregir errores, para expresar lo que no supimos decir y para evitar el golpe de la caída emocional. En definitiva, es un canto a la vulnerabilidad y al amor que lucha por aferrarse a “siempre y un día”, recordándonos que, a veces, lo único que realmente importa es que la otra persona se quede y nos permita intentarlo de nuevo.
¿Alguna vez has sentido que el mundo se desmorona justo cuando un rayo de sol veraniego te golpea los ojos? Así arranca Falling Down, una canción donde Oasis mezcla imágenes luminosas con una sensación casi apocalíptica. El narrador observa cómo todo lo que ha conocido se deshace y, mientras intenta hablar con Dios sin respuesta, cuestiona la utilidad de buscar salvación cuando el tiempo se agota. La frase "catch the wheel that breaks the butterfly" ilustra la injusticia de un sistema imparable que aplasta lo frágil, mientras la lluvia que “llena el océano” simboliza un llanto colectivo que nadie parece escuchar.
En medio de esta confusión, la banda propone un viaje introspectivo: aceptar el caos, reconocer nuestros límites y, aun así, no perder la voz. En vez de ofrecer soluciones fáciles, Falling Down nos invita a gritar nuestras dudas, celebrar la belleza efímera del momento y decidir si queremos seguir esperando ayuda externa o tomar las riendas antes de que la “última despedida” llegue. ¡Prepárate para cantar, cuestionar y quizá encontrar algo de luz entre las ruinas sonoras de Oasis!
Sei di fronte a un vero e proprio inno degli Oasis, una delle band britanniche più famose di sempre. "Wonderwall" è una canzone che parla direttamente a una persona speciale, quasi una dichiarazione d'amore o di profonda devozione. Il cantante esprime un sentimento che crede unico, cantando: "I don't believe that anybody / Feels the way I do about you now" (Non credo che nessuno / Provi quello che provo io per te adesso). Si rivolge a qualcuno che forse sta attraversando un momento difficile, dicendo che ha sentito dire che "the fire in your heart is out" (il fuoco nel tuo cuore è spento).
Nonostante le difficoltà della vita, descritte come strade tortuose e luci accecanti ("all the roads we have to walk are winding / And all the lights that lead us there are blinding"), questa persona rappresenta una speranza. Il cantante non sa come esprimere tutto ciò che vorrebbe dire, ma ripete una domanda che è anche una speranza: "Because maybe / You're gonna be the one that saves me?" (Perché forse / Sarai tu a salvarmi?). E alla fine, le dà un nome speciale, un muro delle meraviglie, la sua ancora di salvezza: "And after all / You're my wonderwall" (E dopo tutto / Tu sei il mio wonderwall).
Já se sentiu como se estivesse dando tudo de si, mas as coisas parecem desmoronar-se lentamente? "Little by Little" dos Oasis é uma canção poderosa sobre este sentimento. A letra descreve um processo gradual, pouco a pouco, onde se oferece a alguém "tudo o que sempre sonhou", apenas para ver a vida dessa pessoa colapsar. É uma reflexão sobre o sacrifício, a desilusão e o preço amargo que por vezes pagamos para alcançar os nossos sonhos (ou os sonhos de outros).
A canção também mergulha numa ideia filosófica fascinante: "a verdadeira perfeição tem de ser imperfeita". É um paradoxo que nos faz pensar sobre as nossas próprias expetativas. No final, o vocalista questiona a sua própria existência com a pergunta "Porque estou eu realmente aqui?", transformando um hino de rock numa profunda meditação sobre o propósito da vida. Prepare-se para uma canção que o vai fazer refletir e cantar ao mesmo tempo!
Ha van brit rockdal, amit minden gitáros megpróbál eljátszani a tábortűz mellett, az biztosan az Oasis dala, a Wonderwall. A szöveg egyenesen belevág a közepébe: az énekes úgy érzi, eljött a sorsdöntő pillanat. Azt énekli: „Today is gonna be the day that they're gonna throw it back to you” (A mai nap lesz az a nap, amikor visszadobják neked), ami arra utal, hogy a másik félnek most már tényleg szembe kell néznie a valósággal. A dal tele van bizonytalansággal és Kimondatlan szavakkal („There are many things that I would like to say to you, but I don't know how” [Sok mindent szeretnék mondani neked, de nem tudom, hogyan]), miközben kanyargós utakról és vakító fényekről mesél.
A refrénben felbukkanó híres kifejezés, a „wonderwall” a megmentőt, a kapaszkodót jelenti az énekes számára („You're gonna be the one that saves me / And after all, you're my wonderwall” [Te leszel az, aki megment engem / És végül is, te vagy a csodafalam]). Érdekes szleng a szövegben a „word was on the street” (azt beszélték az utcán, az a pletyka járta), ami remekül átadja a zenekar közvetlen, köznapi stílusát, ahogy arról pletykálnak, hogy kialudt a tűz a másik szívében („the fire in your heart is out”). Egy egyszerű, mégis fülbemászó himnusz ez a reményről és arról a bizonyos személyről, akiben minden nehézség ellenére bízunk.
«Wonderwall» — это одна из тех песен, которую все знают, но мало кто задумывается о её смысле. С одной стороны, это вроде бы песня о любви, но всё не так просто. Ноэл Галлахер, автор песни, поёт о ком-то, кто может его спасти. Он повторяет: «Maybe you're gonna be the one that saves me» (Может быть, ты станешь тем, кто меня спасёт?). Этот человек — его «wonderwall» (чудесная стена), его опора и защита.
Но в песне много сомнений и нерешительности. Путь, который им предстоит пройти, кажется запутанным: «And all the roads we have to walk are winding / And all the lights that lead us there are blinding» (И все дороги, по которым нам идти, извилисты / И все огни, что ведут нас туда, ослепляют). Герой хочет многое сказать, но не знает как. Он чувствует что-то особенное к этому человеку, чего, по его мнению, не чувствует никто другой. Это песня о сильной, почти отчаянной надежде на другого человека, который может стать твоим спасением.
¿Te has despertado alguna vez con la cabeza zumbando y todavía con el sabor de la noche anterior? Eso es justo lo que describe Morning Glory, el himno britpop de Oasis. Entre espejos, cuchillas y la urgencia de “Need a little time to wake up”, Noel y Liam pintan el retrato de un Londres noventero obsesionado con la fiesta, la cocaína y la fama instantánea. La frase “What's the story, morning glory?” es un saludo coloquial del norte de Inglaterra que aquí se convierte en una pregunta existencial: ¿qué historia cuentas cuando amanece y debes enfrentarte a tu reflejo?
Sobre un riff de guitarra estridente, la letra mezcla euforia y resaca para recordarnos que los sueños pueden fabricarse -o romperse- frente al espejo. Mientras caminas por un “sunny afternoon” con tu canción favorita, el grupo te invita a despertar no solo del sueño físico, sino también de la rutina y las adicciones. En resumen: un chute de energía, ironía y realidad para animarte a abrir los ojos y decidir qué historia vas a vivir hoy.
Pronti a spiccare il volo con gli Oasis? "Live Forever" non è solo una canzone, è un vero e proprio inno alla vita e all'ottimismo. Scritta in risposta alla musica grunge un po' triste degli anni '90, questa canzone è un'esplosione di speranza.
Il testo parla di un desiderio profondo di libertà ('I just want to fly', voglio solo volare) e di un legame speciale con chi si sente diverso ('We see things they'll never see', vediamo cose che loro non vedranno mai). L'idea di 'vivere per sempre' non è da intendersi alla lettera, ma come un invito a vivere la vita al massimo, con un'energia e una fiducia tali da sentirsi invincibili. È un messaggio potente che ci incoraggia a superare il dolore e a cercare un significato, invece di piangerci addosso.
Tu connais sûrement cette chanson ! C'est un classique absolu d'Oasis, un groupe britannique qui a marqué les années 90. Les paroles s'adressent à quelqu'un de spécial, mais le message est un peu ambigu. Le chanteur semble dire à cette personne qu'elle a un grand potentiel, mais qu'elle ne le réalise pas. Il y a un sentiment d'urgence et de déception mêlés, comme on le voit dans le changement subtil des paroles : au début, il chante « Today is gonna be the day » [Aujourd'hui sera le jour], mais plus tard, ça devient « Today was gonna be the day » [Aujourd'hui aurait dû être le jour]. C'est comme si une opportunité avait été manquée.
Le cœur de la chanson est cette déclaration d'attachement intense et unique : « I don't believe that anybody feels the way I do about you now » [Je ne crois pas que quiconque ressente ce que je ressens pour toi en ce moment]. Le chanteur voit cette personne comme une source de salut, quelqu'un qui pourrait le sauver. C'est là qu'intervient le fameux mot du titre : « And after all, you're my wonderwall » [Et après tout, tu es mon mur des merveilles]. Un « wonderwall » est une expression inventée qui désigne quelqu'un ou quelque chose qui peut te protéger et te sauver de toi-même. C'est une chanson sur une relation compliquée, pleine d'espoirs et de doutes, où l'on place en quelqu'un d'autre le pouvoir de nous sauver.
„Wonderwall” to jeden z największych rockowych hymnów lat 90. i klasyk brytyjskiego zespołu Oasis. Piosenka jest bezpośrednim zwrotem do kogoś, kto jest dla narratora absolutnie wyjątkowy. Podkreśla to wielokrotnie powtarzana linijka: „I don't believe that anybody / Feels the way I do about you now” (Nie wierzę, że ktokolwiek inny / czuje do ciebie to, co ja teraz). To uczucie jest tak silne, że narrator widzi w tej osobie swoje potencjalne ocalenie.
Co to jest „wonderwall”? To słowo, które stało się sławne dzięki tej piosence. W tekście jest to ktoś, kto może cię uratować – „maybe / You're gonna be the one that saves me?” (może / to ty będziesz tą, która mnie ocali?). Narrator czuje się zagubiony na swojej drodze, opisując, że „all the roads we have to walk are winding / And all the lights that lead us there are blinding” (wszystkie drogi, którymi musimy iść, są kręte / a wszystkie światła, które nas tam prowadzą, są oślepiające). Ta osoba jest dla niego kimś w rodzaju ściany ochronnej, kimś, na kim można polegać w trudnych chwilach. To piosenka o nadziei pokładanej w drugiej osobie.
Benvenuto a uno degli inni più famosi del Britpop! "Don't Look Back In Anger" degli Oasis è un brano che parla di lasciarsi il passato alle spalle e andare avanti senza rabbia o rimpianti. La canzone ci invita a un viaggio introspettivo, a "scivolare nell'occhio della nostra mente" (slip inside the eye of your mind) per trovare un posto migliore, lontano dai ricordi che svaniscono.
Il ritornello, con il suo celebre consiglio "Don't look back in anger" (Non guardare indietro con rabbia), è diventato un vero e proprio mantra. Il testo racconta di una misteriosa ragazza di nome Sally, che forse rappresenta un'opportunità mancata o un amore passato, ma il protagonista sceglie di andare avanti. È una canzone sulla resilienza, sul non permettere a nessuno di "bruciarti il cuore" (burn my heart out) e sull'iniziare la propria rivoluzione personale, anche se solo dal proprio letto. Un potente messaggio di speranza e di perdono.
Stop Crying Your Heart Out é um abraço sonoro da banda britânica Oasis. A letra conversa diretamente com quem se sente perdido, lembrando que o passado não pode ser mudado, mas que o futuro ainda está aberto. Com versos como “You'll never change what's been and gone” e “Just try not to worry, you'll see them some day”, a canção pede que a gente aceite as estrelas que já se apagaram e confie que novas luzes voltarão a brilhar. É um convite para levantar a cabeça, pegar somente o essencial para seguir em frente e, acima de tudo, manter o sorriso firme no rosto.
No refrão repetitivo e poderoso, a banda reforça a mensagem de auto-cuidado: “Stop crying your heart out”. Em vez de gastarmos energia com aquilo que já passou, a música sugere que transformemos a dor em combustível para a jornada. Oasis transforma consolo em rock britânico, oferecendo esperança e lembrando que todos nós — estrelas em constante mudança — ainda podemos iluminar o caminho um do outro.
¿Alguna vez te has preguntado cuántas personas especiales cambian con el tiempo o dónde estaban tus amigos cuando tú andabas de fiesta? Champagne Supernova de Oasis nos mete de lleno en esa duda existencial con imágenes que combinan pasillos infinitos, cañonazos de velocidad y una supernova espumosa que estalla en el cielo. La canción es un viaje psicodélico que reflexiona sobre el paso de la juventud, la búsqueda de sentido y la sensación de estar flotando entre la realidad y la ensoñación.
Cuando el coro nos promete que "algún día me encontrarás atrapado bajo el deslizamiento de tierras en una champagne supernova", los hermanos Gallagher mezclan nostalgia, hedonismo y misterio para pintar la efervescencia de la amistad y la incertidumbre del futuro. Con la certeza repetida de que "tú y yo nunca moriremos", el tema se convierte en un himno que celebra la complicidad y la memoria colectiva, recordándonos que esas noches interminables y brillantes pueden desaparecer, pero la conexión que forjan permanece viva, chispeante como burbujas de champán.
¡Bienvenido al universo de Oasis! "The Masterplan" es un himno que nos invita a soltar el timón por un momento y confiar en que el gran plan del universo tiene reservado algo para todos. Con una actitud relajada y optimista, la letra anima a expresar lo que sientes, lanzar tus palabras al viento y dejar que el mar de la vida las lleve a buen puerto. La banda británica nos recuerda que, aunque no sepamos cómo será el mañana, podemos vivir el presente con valentía, esperanza y un toque de rebeldía.
En cada verso, la canción subraya la importancia de aceptar la incertidumbre: “All we know is that we don’t know how it’s gonna be”. El mensaje es claro: disfruta el viaje, canta a todo pulmón, baila si así lo sientes y no te obsesiones con entenderlo todo. Somos piezas de un plan maestro más grande que nosotros, y lo mejor que podemos hacer es abrazar las oportunidades, aprender de cada puerta que se abre y mantener la confianza en que todo encajará al final.
Songbird es una balada luminosa en la que Noel Gallagher, guitarrista y compositor de Oasis, rinde homenaje a una persona que se ha convertido en su musa alada. El “pájaro cantor” es esa pareja especial que lo transporta mentalmente a un lugar de paz, inspira sus letras y le hace sentir un amor tan grande que roza lo inverosímil. Con imágenes sencillas (volar, susurrar, escribir canciones) y un estribillo repetitivo, la letra subraya una idea crucial: ella no es cualquiera. Es única, irreemplazable y merece que él le devuelva todo el cariño que recibe.
Al prometer “escribir una canción para que ella lo vea” y “hablar de días mejores”, el narrador deja claro que el amor verdadero no solo se disfruta; también se celebra y se proyecta hacia el futuro. En apenas dos minutos, Songbird transmite gratitud, esperanza y devoción, convirtiéndose en un recordatorio de que, cuando alguien especial extiende sus alas en nuestra vida, todo lo demás queda en segundo plano.
¿Alguna vez has sentido que el reloj avanza más rápido que tus propios pasos? I'm Outta Time de Oasis invita a ese instante de nostalgia en el que miramos atrás y repasamos lo vivido con nuestros amigos de juventud. Liam Gallagher, desde una voz vulnerable, recuerda aventuras pasadas, reconoce la dificultad de encontrar paz mental y se pregunta quién estará realmente a su lado si las alas fallan en pleno vuelo.
La canción mezcla melancolía y esperanza: por un lado, el cantante confiesa que “se le acaba el tiempo”, pero, por otro, declara que el cariño que siente por la otra persona crecerá para siempre en su corazón. En solo unos versos nos habla de amistad, lealtad y la urgencia de exprimir cada segundo antes de zarpar nuevamente “hacia el mar”, ese refugio simbólico donde todo vuelve a estar en calma.