Learn Italian With Geolier with these 23 Song Recommendations (Full Translations Included!)

Have you ever been so in love that the world stops spinning when you look at someone? That's exactly the feeling Geolier and Achille Lauro sing about in "PER NOI" (FOR US). It's a song about a love so strong it feels like paradise, even if they've never seen paradise before. The lyrics are full of longing and devotion, with lines like "I' ca te voglio dà tutte cose e tu / Me rispunne ca tutte cose in fondo simmo nuje" (I want to give you everything and you / Answer me that everything, in the end, is us). It's a beautiful picture of two people who are meant to be together, even through tough times.

This song really gets to the heart of what it means to truly care for someone. Geolier sings, "I' sott'â pioggia t'aggio sempe aspettato / Nu' può capí quanto sî bella struccata" (I always waited for you in the rain / You can't understand how beautiful you are without makeup), showing a deep appreciation for natural beauty and unwavering commitment. It's about doing things "pe'tté, pe'mmé, pe nuje" (for you, for me, for us), a shared journey where they've been apart, been sad, and even been with others, but nothing was ever the same. It's a powerful declaration of a love that finds its way back, no matter what.

Chiagne literally means cry in Neapolitan, and this passionate duet turns that single word into a roller-coaster of feelings. Geolier and Lazza trade verses in a mix of Italian and Neapolitan, painting the picture of two ex-lovers who still circle around each other’s memories. He stares at the sea that is no longer blue without her, she hides her pain behind excuses, and both wonder why the other is crying when, deep down, they know the hurt is mutual. The song captures that bittersweet limbo after a breakup where blame shifts back and forth, nights are haunted by dreams of the past, and every small detail — from a Just Eat dinner to an old CD thrown out a car window — reminds them of what they once had.

Despite the melancholy, the beat produced by Takagi & Ketra keeps the track vibrant, making the sadness feel cinematic rather than crushing. The constant question “Ma perché piangi?” (Why are you crying?) becomes almost ironic: each singer points the finger while secretly hoping for reconciliation. In the end, Chiagne celebrates vulnerability, showing that even when love seems finished, the tears prove it still matters. Listeners are left swaying between heartbreak and hope, right where the artists want them — feeling every note and every sigh.

«PER NOI» er en kjærlighetssang om to mennesker som stadig finner tilbake til hverandre. Fortelleren venter på henne i regnet og ber henne bli: «Pecché? Addò vaje? Rimane» [Hvorfor? Hvor skal du? Bli]. Når hun ser på ham, stopper verden et øyeblikk, og når hun ler, virker det som om nesten hele verden ler med henne. Det er en stor og litt overdreven kjærlighetserklæring, men nettopp derfor fungerer den så godt. Han sier også at hun er vakker uten sminke: «Nu’ può capí quanto sî bella struccata» [Du kan ikke forstå hvor vakker du er uten sminke].

Teksten hopper mellom avstand, savn og håp. De har vært langt fra hverandre, hatt det vondt og til og med vært sammen med andre, men «Nuje nun c’ammo ’ncuntrate, ma c’ammo truvate» [Vi møttes ikke, men vi fant hverandre]. Bildet av å stå ett skritt fra paradis blir til en enkel tanke om hva livet kanskje er: å lære å holde seg nær hverandre. Geolier synger på napolitansk, en variant av italiensk fra Napoli, så uttrykk som «simmo» og «staje» høres annerledes ut enn standarditaliensk. Achille Lauro bidrar til den samme direkte følelsen: dette handler om «pe’t té, pe’mmé, pe nuje» [for deg, for meg, for oss], selv når veien videre ikke lenger ser ut til å føre hjem.

„PER NOI” ir ļoti personiska saruna starp diviem cilvēkiem, kuri atkal ir atraduši viens otru. Dziesmas stāstītājs jautā: „Addò staje? Che staje facenno?” [Kur tu esi? Ko tu dari?] Viņš grib otram dot visu, bet saņem atbildi, ka galu galā „viss” esot viņi paši. Viņu tuvība tiek pacelta gandrīz līdz debesīm: „Duje comme a nuje ’o paradiso allò nun l’hanno visto maje” [Divi kā mēs tādas debesis vēl nekad nav redzējuši]. Pat tumsā viena skaista lieta izceļas, un, kad šis cilvēks pasmaida, šķiet, ka pasmaida visa pasaule. Vēl stiprāks ir brīdis: „Si me guarde, ’o munno pe n’istante fernesce ’e ggirà” [Kad tu uz mani skaties, pasaule uz mirkli pārstāj griezties].

Atkārtojumā palikšana kļūst par lūgumu: „Pecché? Addò vaje? Rimane” [Kāpēc? Kur tu ej? Paliec]. Stāstītājs saka, ka lietū vienmēr ir gaidījis otru un ka šis cilvēks ir skaists arī bez kosmētikas: „Nu’ può capí quanto sî bella struccata” [Tu nevari saprast, cik skaista esi bez kosmētikas]. Viņi abi to darījuši „pe’tè, pe’mmé, pe nuje” [tevis, manis, mūsu dēļ]. Dziesma neizliekas, ka viss bijis vienkārši: viņi ir bijuši tālu, cietuši un pat bijuši kopā ar citiem, taču tas nav bijis tas pats. Īpaši skaista ir doma „Nuje nun c’ammo ’ncuntrate, ma c’ammo truvate” [Mēs viens otru nesatikām, mēs viens otru atradām]. Teksts ir Neapoles dialektā, tāpēc dažas formas atšķiras no standarta itāļu valodas, taču sajūta ir skaidra: pēc visa, kas noticis, viņi atkal stāv viena soļa attālumā no „paradīzes”.

Geolier ve Achille Lauro’nun “PER NOI” şarkısı, birbirini bulmuş iki kişinin dünyaya meydan okuyan yakınlığını anlatıyor. Anlatıcı, “Addò staje? Che staje facenno?” [Neredesin? Ne yapıyorsun?] diye sorarken aslında sevgilisinin yanında olmasını istiyor. “Tutte cose in fondo simmo nuje” [Sonuçta her şey biziz] sözü, dışarıdaki her şeyden çok aralarındaki bağı önemsediğini gösteriyor. Napoli ağızındaki simmo “biziz”, addò ise “nerede” demek. En güzel görüntülerden biri de şu: “Duje comme a nuje ’o paradiso allò nun l’hanno visto maje” [Bizim gibi iki kişi cenneti daha önce hiç görmedi]. Ona göre cennet uzak bir yer değil, ikisinin yan yana geldiği an.

Şarkının en tatlı ve biraz da abartılı kısmı, sevgilisinin gülüşü: “Quando ride, ride quasi tutt’’o munno” [Güldüğünde neredeyse bütün dünya gülüyor]. Anlatıcı ona baktığında dünyanın bir anlığına dönmeyi bıraktığını söylüyor. Sonra bekleyiş, yağmur ve kırılgan bir itiraf geliyor: “I’ sott’â pioggia t’aggio sempe aspettato” [Seni yağmurun altında hep bekledim]. Onu makyajsız hâliyle de güzel buluyor: “Nu’ può capí quanto sî bella struccata” [Makyajsız ne kadar güzel olduğunu anlayamazsın]. Çift bir süre uzak kalmış, başka insanlarla birlikte olmuş, ama “Nuje nun c’ammo ’ncuntrate, ma c’ammo truvate” [Biz karşılaşmadık, birbirimizi bulduk] diyerek aralarındaki bağı yeniden seçiyor. “A nu passo dal paradiso” [Cennete bir adım kala] ve “imparare solo a starsi vicino” [belki de sadece birbirine yakın durmayı öğrenmek] sözleri, şarkının aşkı büyük laflardan çok birlikte kalma kararı olarak gördüğünü anlatıyor.

„PER NOI” este o declarație de iubire spusă direct, cu dor și puțină dramă. Naratorul întreabă „Addò staje? Che staje facenno?” [Unde ești? Ce faci?], apoi spune că ar vrea să-i ofere persoanei iubite „tutte cose” [totul]. Pentru el, cei doi formează o lume întreagă: „tutte cose in fondo simmo nuje” [în fond, totul suntem noi]. Imaginea paradisului apare foarte aproape, dar nu ca un loc real, ci ca senzația de a fi „a un passo da te, a un passo dal paradiso” [la un pas de tine, la un pas de paradis]. Iar în întuneric, o singură lumină se vede clar: ea, mai ales când râde. Cea mai îndrăzneață replică spune că, atunci când îl privește, lumea se oprește pentru o clipă.

Refrenul revine la aceeași persoană, mereu prezentă în gând: „Stevo penzanno a te” [Mă gândeam la tine]. El a așteptat-o „sott’â pioggia” [sub ploaie] și îi spune că este frumoasă fără machiaj, „bella struccata” [frumoasă nemachiată]. Povestea lor nu a fost simplă: au fost despărțiți, au suferit și chiar au fost cu alte persoane, dar „nun era uguale” [nu era la fel]. Versul „Nuje nun c’ammo ’ncuntrate, ma c’ammo truvate” [Noi nu ne-am întâlnit, ci ne-am găsit] sună ca inima cântecului: poate că viața înseamnă să înveți să rămâi aproape, chiar și când drumul „nun porta più a casa” [nu mai duce acasă]. Titlul, „Pentru noi”, se potrivește perfect cu ideea că amândoi au făcut lucruri „pe’tté, pe’mmé, pe’nuje” [pentru tine, pentru mine, pentru noi].

A „PER NOI” cím, vagyis „Nekünk”, egy olyan szerelemről beszél, amelyben két ember újra egymásra talál, még azután is, hogy távol voltak, szenvedtek, és másokkal próbálkoztak. A dal elején a beszélő keresi a másikat: „Addò staje? Che staje facenno?” [Hol vagy? Mit csinálsz?] A nápolyi nyelvjárás itt különösen közvetlen hangot ad a szövegnek. Mindent oda akar adni neki, és azt mondja, hogy végül „tutte cose in fondo simmo nuje” [mélyen legbelül minden mi vagyunk]. Amikor a másik ránéz, „'o munno pe n'istante fernesce 'e ggirà” [a világ egy pillanatra megszűnik forogni], amikor pedig nevet, szinte az egész világ vele nevet. Ez kissé túlzó, de éppen ettől olyan szerelmes és játékos.

A visszatérő „Stevo penzanno a te” [Rád gondoltam] és „Addò vaje? Rimane” [Hová mész? Maradj] egy várakozó ember hangja. „I' sott'â pioggia t'aggio sempe aspettato” [Mindig vártalak az esőben] azt mutatja, hogy nem egy kényelmes, egyszerű történetről van szó. A beszélő azt is mondja, hogy a másik smink nélkül is gyönyörű: „Nu' può capí quanto sî bella struccata” [El sem tudod képzelni, milyen szép vagy smink nélkül]. Achille Lauro olasz nyelvű része a közelséget szinte paradicsomként írja le, majd egyszerűbbre vált: talán az élet annyi, hogy megtanulunk egymás mellett maradni. A végén a két ember már külön utakat járt be, de „nun c'ammo 'ncuntrate, ma c'ammo truvate” [nem találkoztunk, mégis egymásra találtunk]. Ez a dal legszebb gondolata: nem azt ígéri, hogy minden könnyű lesz, csak azt, hogy ami kettejüké, azért mindketten tettek, „pe'tté, pe'mmé, pe nuje” [érted, értem, értünk].

„PER NOI“ je ljubavna pesma o dvoje ljudi koji su, uprkos udaljenosti i lošim periodima, ponovo pronašli jedno drugo. Geolier peva na napolitanskom dijalektu, pa izrazi zvuče veoma neposredno i razgovorno: „Addò staje? Che staje facenno?“ [Gde si? Šta radiš?] Odmah zatim govori da toj osobi želi da pruži sve, dok mu ona odgovara da su, na kraju, sve što im treba upravo njih dvoje. Njihova bliskost je toliko jaka da „si me guarde, ’o munno pe n’istante fernesce ’e ggirà“ [kada me pogledaš, svet na trenutak prestane da se okreće]. Malo je dramatično, ali baš simpatično dramatično.

U refrenu se ponavlja „Stevo penzanno a te“ [Mislio sam na tebe], uz molbu „Addò vaje? Rimane“ [Kuda ideš? Ostani]. On je tu osobu čekao na kiši i voli je bez šminke: „Nu’ può capí quanto sî bella struccata“ [Ne možeš da shvatiš koliko si lepa bez šminke]. Kasnije priznaje da su bili razdvojeni, povređeni i sa drugim ljudima, ali da to nije bilo isto: „Nuje nun c’ammo ’ncuntrate, ma c’ammo truvate“ [Nismo se sreli, nego smo se pronašli]. Zato je središnja ideja pesme jednostavna i veoma lepa: život možda nema put koji uvek vodi kući, ali dvoje ljudi mogu da nauče da ostanu jedno uz drugo, „pe tte, pe mme, pe nuje“ [za tebe, za mene, za nas].

„PER NOI“ („Mums“) yra artumo ir sugrįžimo daina. Pasakotojas nuolat galvoja apie žmogų, kurio prašo pasilikti: „Pecché? Addò vaje? Rimane“ [„Kodėl? Kur eini? Pasilik“]. Jis sako, kad lietuje jos visada laukė, o jos grožį mato net be makiažo: „Nu' può capí quanto sî bella struccata“ [„Tu negali suprasti, kokia graži esi be makiažo“]. Labai graži ir kiek perdėta meilės akimirka skamba eilutėje „si me guarde, 'o munno pe n'istante fernesce 'e ggirà“ [„kai į mane žiūri, pasaulis akimirkai nustoja suktis“]. O kai ji juokiasi, atrodo, kad juokiasi beveik visas pasaulis. Tai daina apie du žmones, kurie vienas kitą renkasi net tada, kai gyvenimas juos išskiria.

Kartojama „Maje nisciuno t'ha voluto bbene“ [„Niekas tavęs taip nemylėjo“] skamba kaip didelis pažadas, skirtas vienai dienai, visam gyvenimui ar vienam vakarui. Vėliau prisipažįstama, kad jie buvo toli, kentėjo ir net buvo su kitais, bet „nun era uguale“ [„nebuvo taip pat“]. Galiausiai atsiranda gražus paradoksas: „Nuje nun c'ammo 'ncuntrate, ma c'ammo truvate“ [„Mes vienas kito nesutikome, bet vienas kitą radome“]. Dainos kalba daugiausia yra neapoliečių tarmė, todėl kai kurie žodžiai skamba kitaip nei standartinėje italų kalboje. Pavyzdžiui, „simmo“ reiškia „esame“, o „nuje“ reiškia „mes“. Geolier ir Achille Lauro čia kalba labai tiesiai: net jei kelias nebeveda namo, neatsisuk ir lik šalia.

«PER NOI» («Для нас») звучить як розмова двох людей, які знайшли одне одного після відстані, болю й невдалих спроб бути з кимось іншим. Оповідач питає: «Addò staje? Che staje facenno?» [«Де ти? Що ти робиш?»], а потім майже відчайдушно просить: «Pecché? Addò vaje? Rimane» [«Чому? Куди ти йдеш? Залишся»]. У тексті багато неаполітанських форм, тож деякі слова звучать інакше, ніж стандартною італійською. Наприклад, «nuje» означає «ми», а «simmo» означає «ми є». Сенс приспіву дуже прямий: «Stevo penzanno a te» [«Я думав про тебе»], бо, як каже герой, «Maje nisciuno t'ha vuluto bbene» [«Ніхто ніколи не кохав тебе»] так, як він.

Найкращі образи тут прості й дуже особисті: він «під дощем завжди чекав» на неї, бачить, яка вона гарна без макіяжу, і відчуває, що стоїть «за крок від тебе, за крок від раю». Але пісня не робить кохання безтурботним: життя може стати «дорогою, яка більше не веде додому», а пара вже була далеко одне від одного й навіть була з іншими людьми. Та їхня зустріч звучить майже як впізнавання: «Nuje nun c'ammo 'ncuntrate, ma c'ammo truvate» [«Ми не зустрілися, ми знайшли одне одного»]. Це пісня про прохання не відвертатися, навіть якщо попереду невідомо що, і про тихе «для тебе, для мене, для нас».

„PER NOI“ je milostná pieseň o dvoch ľuďoch, ktorí sa k sebe stále vracajú, hoci spolu zažili vzdialenosť aj bolesť. Rozprávač sa pýta: „Addò staje? Che staje facenno?“ [Kde si? Čo robíš?] a prosí ju, aby zostala. Keď sa naňho pozrie, „'o munno pe n'istante fernesce 'e ggirà“ [svet sa na okamih prestane točiť]. Je to trochu veľké vyznanie, ale text ho uzemňuje konkrétnymi obrazmi: čakanie v daždi, obdivovanie jej tváre bez mejkapu a pocit, že je „a un passo dal paradiso“ [na krok od raja].

Najkrajšia myšlienka prichádza neskôr: „Nuje nun c'ammo 'ncuntrate, ma c'ammo truvate“ [Nestretli sme sa, ale našli sme sa]. Aj keď boli od seba, boli s niekým iným a nič z toho nebolo rovnaké, ich puto v texte zostáva silnejšie. Opakované „Stevo penzanno a te“ [Myslel som na teba] znie ako návrat k jednej osobe počas dňa, života alebo jediného večera. Skladba používa neapolčinu, takže niektoré slová znejú inak než v štandardnej taliančine, no význam je jasný: ak život začne pripomínať cestu, ktorá už nevedie domov, títo dvaja sa majú držať pri sebe a neotáčať sa späť.

„PER NOI“ von Geolier mit Achille Lauro ist ein Liebeslied über zwei Menschen, die sich trotz Abstand und schwieriger Umwege wiederfinden. Das lyrische Ich fragt: „Addò staje? Che staje facenno?“ [Wo bist du? Was machst du?] und sagt, dass es der anderen Person alles geben möchte. Der neapolitanische Ausdruck „simmo nuje“ bedeutet „wir sind es“ oder einfach „es geht um uns“. Besonders schön ist das Bild: „Duje comme a nuje ’o paradiso allò nun l’hanno visto maje“ [Zwei wie wir haben das Paradies dort noch nie gesehen]. Im Dunkeln, so heißt es weiter, kann trotzdem eine einzige schöne Sache sichtbar werden. Und wenn diese Person lacht, scheint fast die ganze Welt mitzulachen. Schaut sie ihn an, hört die Welt für einen Moment auf, sich zu drehen. Das ist ziemlich groß formuliert, aber genau darin liegt der Charme des Liedes.

Im Refrain denkt er immer wieder an sie: „Stevo penzanno a te“ [Ich dachte an dich]. Niemand habe sie so geliebt wie er, sei es für einen Tag, ein ganzes Leben oder nur einen Abend. Er hat im Regen gewartet und findet sie ungeschminkt besonders schön: „Nu’ può capí quanto sî bella struccata“ [Du kannst nicht verstehen, wie schön du ungeschminkt bist]. Später wird die gemeinsame Geschichte komplizierter: Sie waren getrennt, hatten Schmerzen und waren mit anderen zusammen, aber es war nicht dasselbe. „Nuje nun c’ammo ’ncuntrate, ma c’ammo truvate“ [Wir sind uns nicht einfach begegnet, wir haben uns gefunden] beschreibt ihre Nähe als etwas, das trotz aller Umwege entstanden ist. Die zentrale Bitte bleibt schlicht: „Addò vaje? Rimane“ [Wohin gehst du? Bleib].

»PER NOI« pomeni »Za naju« in pesem je ljubezenski pogovor med dvema, ki sta se morala oddaljiti, vendar se znova prepoznata. Govorec jo išče, čaka pod dežjem in jo prosi, naj ostane: »Addò vaje? Rimane« [Kam greš? Ostani]. Ko mu odgovori, da sta v globini »tutte cose« [vse], misli na to, da je njuna bližina pomembnejša od vsega, kar bi ji lahko podaril. Lepa je tudi podoba, da se v temi vidi samo ena lepa stvar, ona, njen nasmeh pa je tako velik, da se ob njenem pogledu svet za trenutek neha vrteti.

Besedilo je v veliki meri v neapeljščini, zato se nekatere vrstice razlikujejo od standardne italijanščine. »Nu' può capí quanto sî bella struccata« [Ne moreš razumeti, kako lepa si brez ličil] je preprost, skoraj domač kompliment. Govorec prizna, da sta bila daleč narazen, oba sta trpela in bila z drugimi, vendar nič ni bilo enako: »Nuje nun c'ammo 'ncuntrate, ma c'ammo truvate« [Nisva se srečala, vendar sva se našla]. Ob koncu ostane obljuba brez velikih razlag: tudi če bo življenje postalo cesta, ki ne vodi več domov, naj se ona ne obrne stran. Za učenje jezika si velja zapomniti per noi, »za naju«, in stavo pensando a te, »mislil sem nate«, saj se prav ta misel vrača kot refren.

”PER NOI” är en kärleksfull och lite desperat vädjan till någon som sångaren inte vill förlora. Han frågar var personen är och ber henne stanna: ”Pecché? Addò vaje? Rimane” [Varför? Vart går du? Stanna]. För honom hör de två ihop så starkt att allt de har egentligen är ”vi”. När hon ler verkar nästan hela världen le, och när hon ser på honom slutar världen för ett ögonblick att snurra. Det är en stor, nästan överdriven kärleksbild, men just därför blir den fin. I mörkret finns bara en enda vacker sak att se, och det är hon.

Samtidigt finns en historia av avstånd och väntan: ”I’ sott’â pioggia t’aggio sempe aspettato” [Jag har alltid väntat på dig under regnet]. De har varit långt ifrån varandra, mått dåligt och till och med varit med andra, men inget kändes likadant. Den napolitanska frasen ”bella struccata” betyder att hon är vacker utan smink, vilket gör ögonblicket nära och vardagligt. Achille Lauros italienska rader jämför dem med någon som står ett steg från paradiset och säger att livet kanske handlar om att lära sig att hålla sig nära. Sången ber inte om ett perfekt liv. Den ber dem att inte vända sig bort, även om vägen inte längre leder hem.

“PER NOI” é uma canção sobre duas pessoas que se perderam, sofreram separadas e ainda assim se reencontraram. O narrador pergunta “Addò staje? Che staje facenno?” [Onde você está? O que está fazendo?] e diz que queria oferecer tudo, enquanto a outra pessoa responde que, no fundo, “tutte cose simmo nuje” [tudo somos nós]. A imagem do escuro deixa a letra especialmente bonita: “dint’ô scuro po na cosa bella se vede essa sola” [no escuro, uma coisa bonita se destaca sozinha]. Para ele, o sorriso dela parece iluminar o mundo inteiro, e quando ela o olha, “’o munno pe n’istante fernesce ’e ggirà” [o mundo para de girar por um instante]. É uma declaração enorme, quase exagerada, mas a música assume esse exagero sem vergonha.

O refrão insiste na espera e na escolha de ficar: “I’ sott’â pioggia t’aggio sempe aspettato” [eu sempre esperei você debaixo da chuva]. A expressão “bella struccata” [bonita sem maquiagem] fala de uma beleza vista na intimidade, sem produção. Depois, a canção reconhece que os dois ficaram longe, se machucaram e até estiveram com outras pessoas, mas nada foi igual: “Nuje nun c’ammo ’ncuntrate, ma c’ammo truvate” [nós não nos encontramos por acaso, nós nos encontramos de verdade]. O napolitano da letra traz um jeito íntimo e direto de falar; termos como “nuje” [nós] e “addò” [onde] fazem a promessa final soar ainda mais pessoal: tudo foi feito “pe’ té, pe’ mè, pe’ nuje” [por você, por mim, por nós].

„PER NOI” to romantyczna rozmowa dwóch osób, które mimo rozłąki wciąż wybierają siebie. Podmiot liryczny pyta: „Addò staje? Che staje facenno?” [Gdzie jesteś? Co robisz?], a zaraz potem mówi, że chce dać ukochanej osobie wszystko. W neapolitańskim „simmo” znaczy „jesteśmy”, a „nuje” to „my”, więc powracające „pe’ tte, pe’ mme, pe’ nuje” [dla ciebie, dla mnie, dla nas] brzmi jak mała przysięga. Jest tu też piękny obraz światła: „dint’ô scuro po na cosa bella se vede essa sola” [w ciemności piękna rzecz jest widoczna sama]. Kiedy ta osoba się uśmiecha, jak mówi narrator, „’o munno pe n’istante fernesce ’e ggirà” [świat na chwilę przestaje się obracać]. Trochę przesadzone? Owszem, ale właśnie dlatego działa.

Najmocniej wraca prośba: „Pecché? Addò vaje? Rimane” [Dlaczego? Dokąd idziesz? Zostań]. Narrator czekał na nią w deszczu, pamięta jej naturalne piękno, „quanto sî bella struccata” [jaka jesteś piękna bez makijażu], i przyznaje, że oboje przeżyli czas osobno oraz byli z innymi osobami, lecz „nun era uguale” [to nie było takie samo]. Włoska część dodaje myśl, że życie może polegać na tym, by nauczyć się po prostu być blisko, nawet gdy droga „non porta più a casa” [nie prowadzi już do domu]. „PER NOI” jest więc piosenką o powrocie do „nas”: o czekaniu, wyborze bliskości i przekonaniu, że po wszystkim, co się wydarzyło, ta jedna osoba nadal pozostaje najważniejsza.

In “PER NOI” van de Italiaanse artiest Geolier, met Achille Lauro, spreekt iemand een geliefde toe die hij niet kwijt wil. De tekst gebruikt veel Napolitaans, de streektaal die Geolier hier hoorbaar maakt. “Addò staje? Che staje facenno?” [Waar ben je? Wat ben je aan het doen?] klinkt meteen als een dringende vraag. Voor deze twee is hun band bijna een eigen paradijs: “Duje comme a nuje ’o paradiso allò nun l’hanno visto maje” [Twee mensen zoals wij hebben het paradijs nog nooit zo gezien]. Zelfs in het donker blijft één mooi ding zichtbaar. En wanneer zij lacht, lijkt volgens hem bijna de hele wereld mee te lachen, terwijl de wereld even stilstaat zodra ze hem aankijkt.

Het refrein draait om verlangen, wachten en opnieuw voor elkaar kiezen. “I’ sott’â pioggia t’aggio sempe aspettato” [Ik heb altijd op je gewacht in de regen] is een eenvoudig beeld, maar wel een heel vastberaden beeld. Hij vindt haar zonder make-up bijzonder mooi: “Nu’ può capí quanto sî bella struccata” [Je kunt niet begrijpen hoe mooi je bent zonder make-up]. Later geeft de tekst toe dat ze uit elkaar zijn geweest, met anderen waren en pijn hebben gehad, maar dat het niet hetzelfde voelde: “Nuje nun c’ammo ’ncuntrate, ma c’ammo truvate” [We zijn elkaar niet tegengekomen, maar we hebben elkaar gevonden]. De vraag “Rimane” [Blijf] maakt het persoonlijk en een beetje wanhopig. Misschien, zegt de Italiaanse passage, is leven gewoon leren dicht bij elkaar te blijven, zelfs als de weg niet meer naar huis leidt.

«PER NOI» («Для нас») звучит как признание человеку, рядом с которым весь мир на секунду исчезает. Рассказчик спрашивает: «Addò staje? Che staje facenno?» [«Где ты? Что ты делаешь?»], обещает отдать любимой «tutte cose» [«всё»] и вспоминает, как ждал её под дождём. В неаполитанской речи здесь много разговорных форм: «stevo penzanno a te» значит «я думал о тебе», а «addò» и «staje» соответствуют итальянским «dove» и «stai». Особенно нежно звучит строка «Nu’ può capí quanto sî bella struccata» [«Ты не можешь понять, какая ты красивая без макияжа»]. Для него её улыбка почти комично могущественна: когда она смеётся, кажется, будто смеётся весь мир, а если смотрит на него, мир перестаёт вращаться.

Но это не идеальная сказка. Они были далеко друг от друга, им было плохо, у каждого, возможно, был кто-то другой, «ma nun era uguale» [«но это было не то же самое»]. Важнее всего здесь мысль: они не встретились случайно, а нашли друг друга. «Nuje nun c’ammo ’ncuntrate, ma c’ammo truvate» [«Мы не встретились, мы нашли друг друга»]. Поэтому просьба «Rimane» [«Останься»] звучит так настойчиво: даже если жизнь станет дорогой, которая больше не ведёт домой, не отворачивайся. В припеве любовь длится «pe nu juorno, na vita, na sera» [«один день, целую жизнь, один вечер»], и именно эта странная смесь короткого и вечного делает песню такой личной.

«PER NOI» significa «Para nosotros», y la canción habla de dos personas que parecen haberse perdido varias veces, pero siguen encontrándose. La voz que canta piensa en ella y le pide que se quede: «Addò vaje? Rimane» [¿Adónde vas? Quédate]. Ha esperado bajo la lluvia, la ha querido incluso sin maquillaje y siente que, cuando ella lo mira, el mundo deja de girar por un instante. La imagen del paraíso aparece de forma muy cercana: él está «a un passo da te, a un passo dal paradiso» [a un paso de ti, a un paso del paraíso].

La letra mezcla ternura y cansancio: estuvieron separados, estuvieron mal y hasta estuvieron con otras personas, pero «nun era uguale» [no era lo mismo]. El estribillo repite «Stevo penzanno a te» [Estaba pensando en ti], como si ese pensamiento regresara una y otra vez. Geolier canta en napolitano, por eso aparecen formas como stevo por «estaba» y nun por «no»; Achille Lauro participa en esta historia de amor que no promete un camino fácil. Aunque la vida pueda parecer «na strada che non porta più a casa» [una carretera que ya no lleva a casa], ellos han hecho algo «pe’tè, pe’mmé, pe’ nuje» [por ti, por mí, por nosotros].

It opens with him holding up a phone: "Miettete in posa, 'stu viento te tocca, te faccio 'na foto" (Pose for me, the wind's on you, I'll take a pic). By the chorus the picture is gone and so is she: "Nn'ce sta nemmeno 'na fotografia" (There isn't even a photo). That is the problem Geolier keeps circling. He has no proof any of it happened, so the only thing left to make is the song itself: "E ancora l'aggi''a fà 'na canzone pe t'arricurdà" (And I still need to write a song to remind you).

Then he turns the photo around and it stops being a keepsake. "Pe'tté so' sulo 'na fotografia" (To you I'm just a photo) is the line the whole thing was built toward, and he follows it with a small nasty question: "Si, quanno 'a straccio, lieve addò stongo i'?" (If I rip it up, will it drift to where I am?). The details in between are what make it land. The two of them going quiet on purpose, "Nuje ce mettimmo offline, pe nun rispunnere a nisciuno" (We go offline just so we won't answer anybody). The admission at the end that the weather was never the problem: "Però 'o sole ce steva / Ero i' ca nn''o vedevo" (But the sun was there / I was the one who couldn't see it). He sings all of it in Neapolitan, which is why the words on the page look so little like the Italian you have been studying.

Geolier is reflecting on his journey from having nothing to his current success, and he's not forgetting who was there for him. He paints a picture of his past, remembering when "Ciamm addurmut 4 e nuij ngop a nu rivan" (The four of us fell asleep on a sofa). Back then, nobody helped them out, but now that he's famous, everyone wants a piece of the action: "Nisciun cia rat na man quant no tnevm / E cinvitn a mangia mo ca ntimm famm" (Nobody gave us a hand when we had nothing / And they invite us to eat now that we're famous).

Even with all the success, like traveling in the Emirates, he still feels the weight of his past and the pain he carries. He says, "M sapiss soara si srvess a lua tt sta sofferenz c teng" (I would know how to fly if it served to take away all this suffering I have). The song is a declaration of loyalty to his real friends and a promise to himself to stay true. He's determined to leave his mark, stating boldly, "Nu riman sarrag leggend" (Tomorrow I will be a legend).

Geolier sings this one in Neapolitan, and it is a love song built almost entirely out of asking.

The verses are him at the door. She always says the same thing, always says no, and when he calls she snaps back with "Che vuò?" He admits the sharpness is part of why he wants her more. So he asks again: not tonight, not this time, come over for a bit and say what is on your mind. He knows what he is walking into. He calls the love difficult, says he has no limits with her and cannot explain why, and he is honest that he cannot promise she will stay.

Then the chorus turns the question around. Instead of asking what she does to him, he asks what she does without him. What do you do when you miss me. When the phone rings and you do not pick up. When you are without me.

The last verse is the quiet part. He knows it does not look like much from the outside, but she is the dearest thing he has. She calls every evening, then takes it badly when he gets dressed and leaves. She tells him she is fine and asks who else touches her the way he does. And he says the thing that explains the whole song: he never wanted a girl who does as she is told. She is headstrong, she goes her own way, and to him that means everything is exactly where it should be.

Geolier sings almost all of this in Neapolitan, and he keeps circling one idea: two people who cannot be together and cannot leave either. The chorus says it with no softening, "T'annammure pecché nn'vuò stà tu sola / Ma staje sola pure si staje cu'mmé" ("You fall in love 'cause you don't wanna be alone / But you're alone even when you're with me"). Every tender thing in the song comes with a catch attached. A hug is a burn, "N'abbraccio brucia 'e mmane" ("A hug burns my hands"), and then a restraint, "Si ogne abbraccio è na catena a ll'anema?" ("If every hug is a chain on the soul?"). Even the love-making gets called a war: "Facimmo ammore, ma è na guerra o c'assumiglia" ("We make love, but it's a war or something close").

The title is what he decides to do about it. Writing the last poem is meant to be the way out: put her on paper and close the notebook. Ultimo takes the bridge in standard Italian and says why that plan failed, "Pensavo che così non ti scordavi me, ma io scordavo te" ("I thought that way you wouldn't forget me, but I forgot you"). The poem was supposed to keep her and it erased her instead, "una finta verità che mi brucia ma guarisce il cuore" ("a fake truth that burns me but heals the heart"). Then the chorus comes back one more time, so the poem changed nothing.