Atlantis to legendarna, zaginiona wyspa lub kontynent, często kojarzona z utopijną cywilizacją, która zatonęła w oceanie.
W tej piosence słowo "Atlantis" jest używane jako metafora dla związku, który, podobnie jak mityczna wyspa, został zbudowany na niestabilnych fundamentach i nieuchronnie zmierza ku upadkowi. To potężne odniesienie do czegoś pięknego, ale skazanego na zagładę, co nadaje piosence głęboki, melancholijny ton.
Brytyjski duet Seafret w piosence „Atlantis” używa potężnej metafory do opisania końca związku. Wyobraź sobie, że miłość to legendarne miasto, Atlantyda, wspaniała metropolia zbudowana wspólnie przez dwoje ludzi. Niestety, jak słyszymy w tekście, to miasto zostało wzniesione na „niepewnym gruncie” (shaky ground). Teraz, niczym mityczna kraina, tonie, a narrator czuje się bezsilny, powtarzając: „Nie mogę nas uratować, moja Atlantydo, upadamy” (I can't save us, my Atlantis, we fall).
Piosenka jest pełna poczucia straty i żalu. Podmiot liryczny wspomina o słowach, których nie można cofnąć, i o konflikcie, który doprowadził do tego mrocznego momentu. Obrazy takie jak odlatujące ptaki (the birds have fled) wzmacniają uczucie opuszczenia i pustki. To opowieść o czymś pięknym, co zostało stworzone tylko po to, by zostać zniszczone, co sugeruje bolesny cykl budowania i burzenia relacji.