Learn English With The Strokes with these 23 Song Recommendations (Full Translations Included!)

The Strokes
LF Content Team | Updated on 2 February 2023
Learning English with The Strokes's music is fun, engaging, and includes a cultural aspect that is often missing from other language learning methods. It is also great way to supplement your learning and stay motivated to keep learning English!
Below are 23 song recommendations by The Strokes to get you started! Alongside each recommendation, you will find a snippet of the lyric translations with links to the full lyric translations and lessons for each of the songs!
CONTENTS SUMMARY
You Only Live Once (Solo Se Vive Una Vez)
Some people think they're always right
Others are quiet and uptight
Others they seem so very nice nice nice nice
Inside they might feel sad and wrong
Algunas personas creen que siempre tienen la razón
Otras son calladas y tensas
Otras parecen muy muy amables amables amables amables
Por dentro pueden sentirse tristes y equivocadas

You Only Live Once nos invita a mirar el mundo con lentes menos rígidas y más curiosas. A través de personajes que van desde los que “siempre tienen la razón” hasta quienes parecen “muy agradables” pero se sienten perdidos por dentro, Julian Casablancas nos recuerda que todos cargamos contradicciones. Con ironía, la letra enumera 29 atributos, 20 maneras de ver el mundo y 1 000 formas de complacer, para concluir que, en realidad, pocas cosas importan tanto como aprender a convivir con los demás y con uno mismo.

El estribillo sugiere una receta simple: “Siéntame, hazme callar, me calmaré y me llevaré bien contigo”. En lugar de discutir por cada diferencia, la banda propone frenar, escucharnos y disfrutar porque -como indica el título- solo se vive una vez. Entre guitarras vibrantes y un ritmo contagioso, The Strokes combinan crítica social y optimismo, recordándonos que la vida es corta para aferrarnos a prejuicios y perfecta para compartirla con la gente que queremos.

Someday (Algún Día)
In many ways, they'll miss the good old days
Someday, someday
Yeah, it hurts to say but I want you to stay
Sometimes, sometimes
De muchas maneras, van a extrañar los buenos viejos tiempos
Algún día, algún día
Sí, duele decirlo pero quiero que te quedes
A veces, a veces

¿Te has preguntado alguna vez qué sucede cuando la nostalgia y la incertidumbre chocan con las ganas de seguir adelante? Someday de The Strokes nos invita a ese viaje: rememora las "buenas épocas" con amigos, promesas y fiestas que parecían eternas, pero coloca un pie en la realidad actual, donde las relaciones tambalean y las responsabilidades pesan. El narrador admite que duele dejar atrás aquellos días dorados mientras confiesa sus inseguridades y defectos, todo envuelto en un ritmo energético que convierte la melancolía en combustible para moverse.

En el corazón de la canción late un mensaje sencillo: aunque el futuro sea incierto y los miedos lleguen de tres en tres, no merece la pena quedarse quieto. Entre reproches amorosos y la conciencia de que a veces todo se rompe, surge la determinación de trabajar y evolucionar para que “algún día” las cosas estén bien. Es un himno indie rock a la persistencia, recordándonos que crecer no significa renunciar a la diversión, sino aprender a equilibrar pasado y presente sin perder el impulso hacia lo que viene.

Juicebox (Caja De Jugo)
Everybody sees me
But it's not that easy
Standing in the lightfield
Standing in the lightfield
Todos me ven
Pero no es tan fácil
De pie bajo la luz
De pie bajo la luz

¿Listo para sumergirte en el caos luminoso de Nueva York? "Juicebox" nos coloca en medio de una noche eléctrica: faroles brillando, taxis pasando a toda velocidad y un protagonista que, bajo el foco de la calle, siente que todos lo ven pero nadie realmente se acerca. Entre guitarras urgentes y baterías frenéticas, la letra narra la impaciencia de esperar a esa persona que no llega, el anhelo de compartir una ciudad vibrante que parece hecha para dos.

En este escenario urbano, los viejos rencores se arrastran lentamente mientras el frío emocional se vuelve casi tangible. Cada "You’re so cold" subraya la distancia entre dos mundos que podrían encenderse con solo un paso. Sin embargo, la desconfianza y el paso del tiempo convierten la pasión en despedida. "Juicebox" es la banda sonora de ese momento en que la adrenalina de la ciudad choca con la realidad de un amor que se enfría: intenso, urgente y con sabor a rock crudo.

Bad Decisions (Malas Decisiones)
Dropped down the lights, I'm sitting with you
Moscow, 1972
Always singin' in my sleep
I will leave it in my dreams
Bajé las luces, estoy sentado contigo
Moscú, 1972
Siempre canto mientras duermo
Lo dejaré en mis sueños

Bad Decisions nos transporta a un viaje de guitarras retro y letras que mezclan romance torcido y nostalgia setentera. Desde el arranque con "Moscú, 1972", Julian Casablancas se inventa un escenario vintage para confesar que vive cantando en sueños y colecciona errores como si fueran trofeos. El yo lírico se sabe enganchado a alguien cuya voz quiere anotar palabra por palabra, pero al mismo tiempo rehúye su mirada; desesperado, alza "pistolas" y "guantes" metafóricos buscando salvar la relación o salvarse a sí mismo.

En solo tres minutos, la banda neoyorquina convierte la autocrítica en un himno bailable. La frase repetida "I’m making bad decisions for you" revela un amor que se sacrifica, se contradice y se autoflagela: el protagonista ignora consejos, asume culpas y termina atrapado en un ciclo de errores voluntarios. Es una radiografía de esas elecciones impulsivas que tomamos para complacer a otros, con la energía garage y el gancho melódico que definen a The Strokes.

The Adults Are Talking (Los Adultos Están Hablando)
They've been saying you're sophisticated
They're complainin', overeducated
You are saying all the words I'm dreaming
Say it after me
Han estado diciendo que eres sofisticado
Se quejan, demasiado educado
Estás diciendo todas las palabras que sueño
Repítelo después de mí

The Adults Are Talking es el grito irónico y guitarrero con el que The Strokes ─la banda neoyorquina que redefinió el indie rock en los 2000─ reta a “los adultos”, es decir, a toda figura de autoridad que etiqueta a la generación joven de sofisticada, sobreeducada o problemática. La voz de Julian Casablancas responde con sarcasmo: si somos un problema, lo seremos con orgullo. Entre líneas, la canción denuncia la hipocresía de quienes piden que “hagas lo correcto” pero no ofrecen recompensa, y de los que primero te culpan y después se apropian de tus ideas.

En este tema, los “adultos” representan sistemas rígidos: corporaciones ( Stockholders ), normas sociales y expectativas ajenas. La banda contrapone la presión por encajar con el deseo de preservar la individualidad. “No quiero nada”, insiste el cantante, subrayando que su mayor acto de rebeldía es no seguir el mismo guion. Así, la canción se convierte en un himno optimista y desafiante: quizá no lo logremos “esta noche”, pero la lucha por un espacio auténtico continúa mientras trepamos “tu muro” en busca de atención y cambio.

Reptilia
He seemed impressed by the way you came in
Tell us the story
I know you're not boring
I was afraid that you would not insist
Pareció impresionado por la forma en que entraste
Cuéntanos la historia
Sé que no eres aburrida
Tenía miedo de que no insistieras

Reptilia es un torbellino de guitarras y adrenalina donde la voz de Julian Casablancas narra un choque de voluntades en plena noche neoyorquina. Entre frases cortantes como "please don't slow me down" y "you're in a strange part of our town", el protagonista se siente perseguido por la pasividad de la otra persona mientras él solo quiere acelerar. La escena recuerda a una discusión en mitad de una fiesta: la habitación arde metafóricamente, alguien se arregla el cabello con calma y, a la vez, todo parece a punto de estallar.

El título alude al “cerebro reptiliano”, esa parte primitiva que nos impulsa a reaccionar con instinto y sin filtros. La canción habla de cómo los caminos de dos personas se separan cuando cambian sus deseos y velocidades vitales: uno toma el control, el otro queda atrás, y la risa se convierte en frustración. Con su ritmo urgente y letras cargadas de ironía, Reptilia retrata el momento exacto en que una relación pasa de la complicidad a la competencia, mostrando que a veces nuestra parte más básica toma el volante y nos obliga a pisar el acelerador sin mirar atrás.

Under Cover Of Darkness (Al Amparo De La Oscuridad)
Slip back out of whack at your best
It's a nightmare
So I'm joining the army
Know how folks back out, I still call
Resbalas y te desajustas incluso en tu mejor momento
Es una pesadilla
Así que me alisto en el ejército
Sé que la gente se echa para atrás, igual llamo

Under Cover Of Darkness de The Strokes nos sumerge en una llamada urgente a romper la rutina. Con guitarras vibrantes y la voz inconfundible de Julian Casablancas, la canción retrata a un narrador que, cansado del estancamiento y la apatía colectiva, anuncia entre ironías que “se alista en el ejército” como metáfora de su decisión de pasar a la acción. Mientras el resto del mundo parece repetir “la misma canción desde hace diez años”, él invita a alguien especial a escapar de ese letargo y a atreverse a elegir un camino propio.

Bajo su ritmo frenético, el tema explora una relación ambivalente: amigo y adversario al mismo tiempo, el protagonista promete lealtad —“I’ll wait for you”— aunque se canse de los falsos consejos y las malas compañías que rodean a la otra persona. El resultado es un himno de perseverancia y rebelión que anima a levantarse, “darlo todo” y perseguir algo mejor incluso cuando todo parezca un “nightmare”. En pocas palabras, es un recordatorio rockero de que aún en la oscuridad siempre hay espacio para la acción y la esperanza.

Hard To Explain (Difícil De Explicar)
Was an honest man
Asked me for the phone
Tried to take control
I don't see it that way
Era un hombre honesto
Me pidió el teléfono
Intentó tomar el control
Yo no lo veo así

«Hard To Explain» retrata la confusión existencial de alguien que está atrapado entre lo que se espera de él y lo que realmente siente. El narrador pasa de una escena a otra —de una llamada telefónica a un autobús perdido— mientras admite que puede decir las palabras correctas, pero siempre actúa de forma contradictoria. Con frases cortantes y aparentemente inconexas, la canción habla de la presión social, la obsesión con la fama y la brecha generacional: “Well I am too young and they are too old”. El resultado es un torrente de pensamientos que refleja la ansiedad de vivir en una gran ciudad y el miedo a perder la autenticidad.

En el fondo, la canción funciona como un diario urbano de frustraciones y contradicciones. Cada verso muestra a un protagonista que se siente juzgado y fuera de lugar, aunque intente fingir lo contrario. Cuando dice “I try but you see, it’s hard to explain”, admite que no encuentra las palabras para describir su propio desconcierto. Esa incapacidad para definirse conecta con cualquiera que haya sentido que el mundo avanza demasiado rápido mientras uno sigue buscando su sitio. Un himno para quienes prefieren la honestidad incómoda antes que la perfección fingida.

At The Door (En La Puerta)
I can't escape it
Never gonna make it out of this in time
I guess that's just fine
I'm not there quite yet
No puedo escapar
Nunca voy a salir de ésta a tiempo
Supongo que está bien
Aún no llego allí

¿Listo para entrar en la mente de The Strokes? At The Door no es la típica canción de guitarras afiladas y ritmo frenético que suele definir a la banda de Nueva York. Aquí, la música se vuelve minimalista y casi espacial, lo que deja todo el foco en una letra cargada de emociones crudas. El narrador se siente atrapado en un ciclo de derrotas, preguntándose si logrará salir de su propio laberinto mental. Las imágenes de un “niño pequeño”, “golpear la puerta” y “hundirse como piedra” pintan un cuadro de vulnerabilidad, miedo y un intenso deseo de encontrar ayuda antes de que sea demasiado tarde.

La puerta del título funciona como símbolo de transición: está ahí, justo enfrente, pero abrirla exige enfrentarse a fantasmas internos. Cada golpe contra ella representa la lucha por conectar con alguien o con una versión más esperanzadora de sí mismo. Sin embargo, el estribillo admite que “no podrá aguantar hasta el final”, aceptando que la vida a veces nos vence. At The Door reflexiona sobre la soledad, la autoimagen (“soy un chico feo”) y la nostalgia por “los viejos tiempos”, recordándonos que no pasa nada por sentirse perdido; lo importante es seguir intentando llegar a la orilla, aunque sea usándonos como remo.

At The Door (La Ușă)
I can't escape it
Never gonna make it out of this in time
I guess that's just fine
I'm not there quite yet
N-am cum să scap de asta
N-o să reușesc să ies din toate astea la timp
Cred că e ok așa
Încă n-am ajuns acolo

„At The Door” este ca un film SF interior: eroul se trezește blocat într-un coridor al propriilor frici, bătând cu pumnii în ușa care îl desparte de pacea pe care o caută. Versurile lui Julian Casablancas alternează între confesiuni amare („I can’t escape it”) și mici explozii de speranță („I’ll be waiting for the old times”), creând imaginea unui suflet care rătăcește într-un spațiu întunecat, dar refuză să-și abandoneze complet visul. Metaforele maritime – „sinking like a stone”, „use me like an oar” – transformă blocajul emoțional într-o luptă pe mare: ești scufundat de valuri, dar încă mai poți fi vâsla ce duce barca spre țărm.

Piesa vorbește despre neputința de a ieși dintr-un cerc vicios, despre zidurile invizibile pe care ni le construim singuri și despre acel moment când tot ce poți face este să bați la ușă și să speri că cineva îți va deschide. „At The Door” nu oferă rezolvări magice, însă îți amintește că, indiferent cât de „ugly” sau pierdut te simți, perseverența și dorul de „vechile vremuri” pot ține flacăra vie până când „tide will rise” și vei găsi, în sfârșit, ieșirea din labirint.

Bad Decisions (Decizii proaste)
Dropped down the lights, I'm sitting with you
Moscow, 1972
Always singin' in my sleep
I will leave it in my dreams
Am stins luminile, stau cu tine
Moscova, 1972
Cânt mereu în somn
O las în vise

„Bad Decisions” de la The Strokes este un manifest indie plin de energie retro, în care vocea lui Julian Casablancas plutește peste riff-uri care amintesc de new wave-ul anilor ’80. Versul-cheie „Moscow, 1972” ne aruncă într-o lume de poster vintage: spionaj, rece război cultural și romantism cu țigara aprinsă. Pe fundal, trupa povestește despre tentația de a repeta aceleași greșeli, chiar și când știi că te conduc într-un impas. Fiecare „making bad decisions for you” e un refren ironic - genul de scuză rostită cu zâmbetul pe buze înainte să sari iar cu capul înainte.

Dincolo de hook-urile dansabile, piesa e un dialog interior plin de contradicții: vreau să te protejez, dar nu ascult pe nimeni; te ador, dar mă simt captiv. „Pick up your gun / Put up those gloves” sugerează atât dorința de a lupta pentru relație, cât și nevoia de autoprotecție. Astfel, „Bad Decisions” devine o oglindă amuzantă și melancolică a momentelor în care inima și rațiunea trag în direcții opuse, invitându-ne să reflectăm la propriile hotărâri impulsive... pe un beat care cere să fie fredonat.

Bad Decisions (Más Decisões)
Dropped down the lights, I'm sitting with you
Moscow, 1972
Always singin' in my sleep
I will leave it in my dreams
Baixei as luzes, tô sentado com você
Moscou, 1972
Sempre cantando enquanto durmo
Vou deixar isso nos meus sonhos

Bad Decisions é um convite divertido para entrar na cabeça de alguém que parece ter um talento especial para meter os pés pelas mãos — tudo em nome de um amor complicado. Entre referências a “Moscow, 1972” e pedidos dramáticos como “pick up your gun”, Julian Casablancas pinta o cenário de um relacionamento caótico, onde as noites são embaladas por promessas mal-enlouquecidas e decisões que nascem tortas. A sensação é de estar numa festa pós-punk eterna, em que a adrenalina das más escolhas se mistura com o medo de ficar só.

Ao repetir “I’m making bad decisions for you”, o narrador expõe sua própria contradição: ele culpa o outro, mas sabe que o erro é dele. É como se dissesse “não me escute, eu mesmo não escuto ninguém”. A faixa reflete aquele momento em que sabemos que algo faz mal, porém seguimos em frente porque é intenso, viciante e, de certo modo, libertador. No fim, The Strokes lembram que crescer também é colecionar histórias de arrependimento — e dançar ao som delas pode ser a melhor parte.

At The Door (Na Porta)
I can't escape it
Never gonna make it out of this in time
I guess that's just fine
I'm not there quite yet
Na cara deles eu vi
Nunca vou conseguir sair dessa a tempo
Acho que está tudo bem
Ainda não cheguei lá

Prepare-se para uma viagem profunda e emotiva com 'At The Door' da banda americana The Strokes. Esta canção é uma balada eletrónica melancólica que nos leva diretamente para dentro da mente de alguém que se sente perdido e sem saída. Imagine-se a bater a uma porta, desesperado por escapar ou por encontrar alguém, mas não há resposta. É este o sentimento que a música transmite: uma luta interna contra pensamentos confusos e a sensação de que nunca vai conseguir escapar.

A letra explora temas como a baixa autoestima ('I'm an ugly boy' / 'Eu sou um rapaz feio') e o sacrifício num relacionamento que está a afundar. A imagem de pedir a alguém para o 'usar como um remo' ('use me like an oar') para chegar à costa é incrivelmente poderosa e triste. A canção é um reflexo sobre a derrota, a solidão e a saudade de um passado melhor, deixando uma sensação de espera por algo que talvez nunca mude. É uma faixa crua e honesta, perfeita para quem gosta de músicas que nos fazem sentir e pensar.

Under Cover Of Darkness (Sub Acoperirea Întunericului)
Slip back out of whack at your best
It's a nightmare
So I'm joining the army
Know how folks back out, I still call
O iei razna chiar şi când eşti la maximum
E un coşmar
Aşa că mă înrolez în armată
Ştiu că toţi dau înapoi, da' eu încă te sun

În Under Cover Of Darkness, The Strokes transform neliniștea urbană într-un strigăt plin de chitare, ironie și devotament. Versurile alternează între hotărârea de a rupe rutina (înrolarea simbolică „în armată”) și promisiunea de loialitate pentru cineva care pare blocat într-un cerc vicios. Solistul îi îndeamnă: „Nu o lua pe drumul ăla, eu voi aștepta”, sugerând că adevărata luptă nu e cu lumea, ci cu propria pasivitate.

Cântecul oscilează între prietenie și adversitate, arătând cum relațiile pot fi simultan sprijin și obstacol. Refrenul repetat „I’ll wait for you” adaugă un ton de speranță, chiar dacă orașul e obosit de „același cântec de zece ani”. Pe scurt, piesa e un manifest pop-rock despre curajul de a-ți da restart, despre a-i încuraja pe ceilalți să facă la fel și despre fidelitatea care rămâne vie chiar când totul pare „scăpat de sub control”.

Under Cover Of Darkness (Sob O Manto Da Escuridão)
Slip back out of whack at your best
It's a nightmare
So I'm joining the army
Know how folks back out, I still call
Escorrega, sai do eixo no teu melhor
É um pesadelo
Então tô entrando pro exército
Sei que a galera amarela, eu ainda ligo

Under Cover Of Darkness, lançada pelo grupo nova-iorquino The Strokes, é um convite cheio de guitarras agitadas para abandonar a inércia. O narrador se sente preso a uma rotina sufocante, onde “todo mundo canta a mesma música há dez anos”, e decide “entrar para o exército” como metáfora para tomar atitude. Ao mesmo tempo, ele demonstra lealdade: promete esperar por alguém que hesita em dar esse salto, mesmo cansado dos amigos intrometidos que tentam impedir a mudança.

A canção mistura frustração e afeto. Entre versos que falam em “sacrifícios” e “olhos fechados”, Julian Casablancas critica a apatia coletiva, mas também oferece apoio: “não vá por aí, eu espero por você”. O refrão é um grito de encorajamento: levante da cama, dê o seu melhor, escolha seu próprio caminho. Assim, o rock de The Strokes transforma a ansiedade da estagnação urbana em um hino de camaradagem e renovação.

You Only Live Once (Один раз живем)
Some people think they're always right
Others are quiet and uptight
Others they seem so very nice nice nice nice
Inside they might feel sad and wrong
Некоторые люди думают, что они всегда правы
Другие тихие и напряжённые
Другие кажутся такими милыми милыми милыми милыми
Внутри они могут чувствовать себя грустными и неправильными

Эта песня от американской группы The Strokes — это размышление о сложностях человеческих отношений и о том, как трудно бывает найти общий язык. В тексте описываются самые разные люди: одни всегда уверены в своей правоте (Some people think they're always right), другие кажутся милыми, но внутри несчастны (Inside they might feel sad and wrong). Певец подчёркивает, что существует бесчисленное множество взглядов на мир, и это часто становится причиной конфликтов (Twenty ways to see the world / Twenty ways to start a fight).

Устав от бесконечных споров и разногласий, рассказчик, кажется, готов сдаться. Он просит: «Посади меня, заставь меня замолчать, я успокоюсь и по-хорошему с тобой договорюсь» (Sit me down / Shut me up / I'll calm down / And I'll get along with you). Это крик души человека, который больше не хочет бороться и ищет мира, даже ценой собственного мнения. Хотя название «Живём лишь раз» не упоминается в тексте, оно придаёт песне дополнительный смысл: стоит ли тратить единственную жизнь на ссоры?

Under Cover Of Darkness (Al Riparo Dell'oscurità)
Slip back out of whack at your best
It's a nightmare
So I'm joining the army
Know how folks back out, I still call
Sbandi anche quando sei al tuo meglio
È un incubo
Così mi arruolo nell'esercito
So come la gente si tira indietro, io chiamo ancora

“Under Cover of Darkness” dei The Strokes è un inno rock pieno di energia che parla di un rapporto complicato. Immagina di avere un amico che è anche il tuo più grande rivale: un amico e avversario (friend and adversary). La canzone descrive la frustrazione di sentirsi bloccati e incompresi, tanto da voler fare un cambiamento drastico, come arruolarsi nell'esercito (joining the army). È un modo metaforico per dire: “Basta, ho bisogno di una via d'uscita!”.

Il brano è anche una critica alla monotonia e alle pressioni esterne. Il cantante è stanco degli “amici” che influenzano negativamente la persona a cui si rivolge e del fatto che “tutti cantano la stessa canzone da dieci anni”. È un invito a svegliarsi, a non essere un burattino (puppet on a string) e a dare il massimo ogni giorno. Nonostante il conflitto, c'è una promessa di lealtà che si ripete: I'll wait for you (Ti aspetterò).

Juicebox (Cutie De Suc)
Everybody sees me
But it's not that easy
Standing in the lightfield
Standing in the lightfield
Toată lumea mă vede
Dar nu e chiar aşa uşor
Stând în câmpul de lumină
Stând în câmpul de lumină

Juicebox este un imn urban plin de adrenalină, în care trupa new-yorkeză The Strokes surprinde senzația de a fi simultan văzut de toți și, totuși, ignorat. Versurile ne plasează în mijlocul luminii orașului, unde naratorul „stă în câmpul de lumină” și bate din picior după „un pic de acțiune”. Este vibe-ul petrecerilor de noapte: zgomot, neon, dorință instantanee de conexiune și o frustrare care fierbe când persoana pe care o dorești rămâne „așa de rece”.

Refrenul repetitiv „Why won't you come over here / We've got a city to love” sună ca o invitație nerăbdătoare la aventură, dar și ca un strigăt de ajutor într-un spațiu supra-aglomerat. Piesa vorbește despre atracție, resentimente vechi care „mor atât de încet” și dificultatea de a topi un „ceva” rece între doi oameni. În final, „Juicebox” este un tur de forță despre dorința de contact real într-o metropolă care nu doarme, perfect pentru oricine vrea să simtă pulsul rock-ului modern și, pe parcurs, să exerseze româna cu o poveste despre iubire, încăpățânare și multă energie.

Under Cover Of Darkness (Im Schutz der Dunkelheit)
Slip back out of whack at your best
It's a nightmare
So I'm joining the army
Know how folks back out, I still call
Gerätst selbst in Bestform wieder aus dem Takt
Es ist ein Albtraum
Also gehe ich zur Armee
Weiß, wie Leute einen Rückzieher machen, ich rufe trotzdem an

„Under Cover of Darkness“ ist ein Song über eine komplizierte Beziehung und das Gefühl, festzustecken. Der Sänger spricht eine Person an, die er sowohl als Freund als auch als „Widersacher“ (adversary) bezeichnet. Er ist frustriert von den Freunden dieser Person und dem negativen Einfluss, den sie haben. Trotz des Konflikts verspricht er, zu warten und loyal zu bleiben.

Der Song kritisiert auch eine allgemeine Stagnation, bei der „jeder seit zehn Jahren dasselbe Lied singt“ (everybody's been singing the same song for ten years). Es ist ein Aufruf, aus diesem Trott auszubrechen, sich nicht wie eine Marionette kontrollieren zu lassen und für sich selbst zu denken. Im Kern geht es um Loyalität in schwierigen Zeiten und den Mut, seinen eigenen Weg zu gehen, anstatt blind der Masse zu folgen.

Juicebox
Everybody sees me
But it's not that easy
Standing in the lightfield
Standing in the lightfield
Tout le monde me voit
Mais c'est pas si facile
Debout en pleine lumière
Debout en pleine lumière

Préparez-vous pour l'énergie brute de "Juicebox" ! Cette chanson des Strokes nous plonge au cœur d'une relation tumultueuse et pleine de frustration. Le chanteur, Julian Casablancas, semble se sentir à la fois exposé aux yeux de tous ("Everybody sees me") et complètement invisible, créant un sentiment d'isolement intense. Il lance une invitation désespérée à une personne qui reste distante et froide, lui demandant : "Why won't you come over here?" (Pourquoi ne viens-tu pas ?), alors qu'ils ont toute une ville à aimer ensemble.

Le refrain martèle le sentiment principal de la chanson : "You're so cold" (Tu es si froide). C'est une complainte sur la distance émotionnelle et le manque de chaleur de l'autre. Les paroles explorent la douleur des rancunes passées qui meurent lentement, tandis que les chansons d'amour, elles, s'éteignent bien trop vite. Au final, c'est une chanson sur la fin d'une histoire, où la méfiance et la froideur ont eu raison des bons moments, ne laissant qu'un adieu inévitable.

Juicebox (Trinkpäckchen)
Everybody sees me
But it's not that easy
Standing in the lightfield
Standing in the lightfield
Jeder sieht mich
Aber es ist nicht so einfach
Stehe im Lichtfeld
Stehe im Lichtfeld

In „Juicebox“ beschreiben The Strokes ein Gefühl der Isolation, obwohl sie im Rampenlicht stehen. Der Sänger steht in einem „Lichtfeld“ (lightfield), wo ihn zunächst jeder sehen kann, aber er wartet sehnsüchtig auf eine Verbindung oder eine Reaktion. Er ruft jemanden zu sich mit der Frage: „Warum kommst du nicht hierher?“ (Why won't you come over here?), und lockt mit dem Versprechen, gemeinsam „eine Stadt zu lieben“ (a city to love).

Der Song wechselt dann zu einer kühleren, konfrontativeren Stimmung. Es geht um alte Konflikte (old time grudges), die nur langsam vergehen, und um das Ende einer Beziehung, in der das Vertrauen fehlte. Die Zeilen „Eine Weile war es schön / Aber es ist Zeit, sich zu verabschieden“ (For a while it was nice / But it's time to say bye) deuten auf eine schmerzhafte Trennung hin. Die wiederholte Anklage „Du bist so kalt“ (You're so cold) unterstreicht die emotionale Distanz und Enttäuschung, die der Sänger empfindet.

Juicebox (Caixinha De Suco)
Everybody sees me
But it's not that easy
Standing in the lightfield
Standing in the lightfield
Todo mundo me enxerga
Mas não é tão fácil
De pé no clarão
De pé no clarão

Juicebox é um mergulho barulhento na noite urbana: guitarras aceleradas, sirenes imaginárias e o vocal de Julian Casablancas implorando por companhia. Nos versos, o eu-lírico se vê em um “lightfield”, como se estivesse sob o holofote da cidade, impaciente por “alguma ação”. O convite repetido — “Why won’t you come over here?” — mistura desejo, tédio e frustração, pintando o retrato de alguém que tenta transformar solidão em adrenalina enquanto corre de um bar a outro pela metrópole que “tem uma cidade para amar”.

Por trás do riff contagiante, a letra expõe a distância emocional entre as pessoas. Velhas mágoas e romances rápidos se acumulam, deixando tudo “cold”. A frieza não é só climática; é o gelo que surge quando as conexões são superficiais e descartáveis. A canção, portanto, é sobre a busca desesperada por calor humano em meio ao neon, ao passo que ressentimentos antigos e a desconfiança matam qualquer faísca de afeição. Entre a energia elétrica do rock e o refrão insistente, Juicebox traduz a sensação moderna de estar cercado por gente, mas ainda assim sentir-se invisível.

Under Cover Of Darkness (Sous Le Couvert De L'obscurité)
Slip back out of whack at your best
It's a nightmare
So I'm joining the army
Know how folks back out, I still call
Tu dérailles même au top
C'est un cauchemar
Alors je m'engage dans l'armée
Je sais comment les gens se défilent, j'appelle quand même

Cette chanson des Strokes est un véritable cri du cœur sur une relation compliquée, à la fois amicale et conflictuelle. Le chanteur s'adresse à quelqu'un qu'il considère à la fois comme son "ami et adversaire". Face à une situation devenue un "cauchemar", il prend une décision radicale, symbolisée par l'idée de "rejoindre l'armée". Ce n'est pas forcément littéral, mais plutôt une métaphore pour s'échapper, se discipliner et trouver une nouvelle voie.

Malgré ce départ et les tensions, le message principal est un message de loyauté et d'espoir. Le chanteur promet : "Je t'attendrai". Il critique aussi l'immobilisme ambiant, où "tout le monde chante la même chanson depuis dix ans", et les mauvaises influences extérieures. Au final, c'est un appel à l'action et à l'authenticité : se réveiller, se battre pour ce qui est juste et attendre que l'autre personne fasse de même.

We have more songs with translations on our website and mobile app. You can find the links to the website and our mobile app below. We hope you enjoy learning English with music!
Download on the App Store
Get it on Google Play
Rated 4.9 · Join 250,000+ learners
Apple and App Store are trademarks of Apple Inc.
Google Play and the Google Play logo are trademarks of Google LLC.