Bagliori to liczba mnoga od bagliore, czyli „przebłysk”, „blask” lub krótkie rozbłyski światła. W piosence Annalisa używa tego słowa metaforycznie: „Sono bagliori, non è oro” oznacza, że to tylko chwilne olśnienia lub pozory, a nie prawdziwa wartość. To poetyckie i rzadziej spotykane słowo, które tworzy wyrazisty obraz emocji.
„Sinceramente” brzmi jak bardzo szczere wyznanie osoby, która nie może zasnąć, budzi się po godzinie i próbuje powiedzieć komuś prawdę, choć sama nie wie, czy wybrać wersję prostą, czy „bardziej poetycką”. W centrum są łzy, drżenie i ciągłe wahanie: „Sto facendo un passo avanti e uno indietro” [Robię jeden krok do przodu i jeden do tyłu]. Obraz „Di nuovo sotto un treno” [Znowu pod pociągiem] jest włoskim wyrażeniem oznaczającym poczucie całkowitego przytłoczenia, a nie dosłowne znalezienie się pod pociągiem. Annalisa mówi też wprost, że płacz nie oznacza pragnienia śmierci. To ważne, mocne przeciwstawienie: jest jej bardzo źle, ale nadal chce przejść przez ten stan.
Relacja w tekście jest ciężka i pełna sprzeczności. Druga osoba „gasi papierosy na niebieskim aksamicie”, najpierw pozwala narratorce upaść, a potem pomaga jej się podnieść. Ona jednak zostawia za sobą „chiari di luna” [światło księżyca, księżycowe blaski], czyli delikatne ślady i chwile, które nie wystarczają, by poczuć się bezpiecznie. „Sinceramente tua” [Szczerze, twoja] brzmi jak podpis pod wiadomością, ale pod koniec okazuje się, że czasem ta wiadomość ma tylko „due parole” [dwa słowa]. To piękny i trochę bolesny pomysł: między dwojgiem ludzi zostaje niewiele słów, za to bardzo dużo niewypowiedzianego napięcia.