Велетенському betekent 'gigantisch' of 'enorm'. Het is een krachtig bijvoeglijk naamwoord dat je niet vaak tegenkomt in alledaagse gesprekken of liedjes.
In dit nummer wordt het gebruikt in de zin "Велетенському барабану" (aan de gigantische trommel), wat een indrukwekkend en bijna mythisch beeld oproept van een enorme, allesoverheersende trommel. Het geeft een gevoel van grootsheid en intensiteit aan de muziek en de emoties die worden uitgedrukt.
Dit nummer van Klavdia Petrivna en Artem Pivovarov is echt een krachtig en emotioneel stuk! Het draait allemaal om het beeld van een trommel, de 'Барабан' [trommel], die de diepste gevoelens van verdriet en pijn uitdrukt. De tekst begint met een oproep om te slaan, 'Хей, бий, бий' [Hé, sla, sla], en wilde ritmes te creëren.
Het lied beschrijft handen in het gras, 'Руки в траві' [Handen in het gras], en ogen die spiegels zijn, 'Очі свічада твої' [Jouw ogen zijn spiegels], die sterren tekenen. Maar al snel verandert de toon in een 'Барабан печалі' [trommel van verdriet]. Het lichaam en het hart schreeuwen het uit, 'І тіло прокричало' [En het lichaam schreeuwde het uit], 'І серце прокричало' [En het hart schreeuwde het uit]. Ondanks de wonden, 'Не зважаючи на рани' [Ongeacht de wonden], zullen klaprozen bloeien en sterren schijnen. Het is een oproep om door te gaan, om te slaan op die trommel, zelfs als de wereld niet genoeg is, 'Світу замало' [De wereld is niet genoeg]. Het is een lied over het uiten van diepe, universele pijn, maar ook over een soort veerkracht.