Funambule betekent letterlijk ‘koorddanser’: iemand die op een strak gespannen koord balanceert. In het lied gebruikt Louane dit beeldend voor iemand die wankelt en probeert overeind te blijven terwijl hij voortdurend aan die persoon denkt, waardoor het woord een poëtische en opvallende betekenis krijgt.
In “On Était Beau” denkt de verteller overal aan dezelfde persoon: op trottoirs, boulevards, onder straatlantaarns, in het donker en zelfs tijdens het wakker worden. De herhaling van “je pense à toi” betekent letterlijk: ik denk aan jou. Het klinkt bijna als een gedachte waar hij niet uit kan ontsnappen. Zelfs zonlicht helpt niet: “Trop de soleil, je pense à toi” betekent te veel zon, ik denk aan jou. Alles om hem heen brengt die persoon terug.
De relatie was volgens hem mooi, maar ook te snel en te intens: “On accélérait sans freins” betekent we versnelden zonder remmen. De kernzin is “On s’aimait trop / Pour s’aimer bien”: we hielden te veel van elkaar om goed van elkaar te kunnen houden. Dat klinkt als een liefde die zo sterk werd dat ze juist niet meer gezond of rustig kon blijven. Nu voelt de verteller zich schuldig, uitgeput en bijna geobsedeerd. Hij zegt dat hij zich belachelijk voelt, geen adem krijgt en “aan de rand van de afgrond” staat. Toch blijft hij terugdenken aan de momenten waarop ze zonder reden lachten: “On était beau” betekent we waren mooi samen. Juist dat eenvoudige beeld maakt het refrein zo sterk.