Ο atlas σημαίνει «άτλας», δηλαδή βιβλίο με χάρτες, αλλά παραπέμπει και στον μυθολογικό Άτλαντα που κρατούσε τον ουρανό στους ώμους του. Στο τραγούδι, η φράση «noemde mij je atlas» δείχνει ότι ο αφηγητής κουβαλούσε ολόκληρο τον κόσμο και τα βάρη του άλλου, μια δυνατή και ποιητική μεταφορά.
Το «Atlas» είναι ένα τραγούδι για μια σχέση όπου το βάρος πέφτει συνεχώς στον ίδιο άνθρωπο. Η αφηγήτρια κουβαλά άμμο στις τσέπες, αέρα στα μαλλιά και έναν βαρύ μανδύα γεμάτο βουνά που πρέπει να μετακινήσει. Προσπαθεί ακόμη και να «πιάσει νερό στην παλάμη» και να το πάει στη θάλασσα, σαν να μπορεί να διορθώσει τον κόσμο με τα χέρια της. Όμως η ακτογραμμή αλλάζει κομμάτι κομμάτι, ενώ ο άλλος τής λέει πως όλα τελείωσαν και την αποκαλεί «τον Άτλαντά του». Ο Άτλας, από την ελληνική μυθολογία, είναι εκείνος που κρατά τον ουρανό στους ώμους του. Εδώ η εικόνα γίνεται μια σχέση: εκείνη κουβαλά «τον κόσμο σου στους ώμους μου, ποτέ το αντίστροφο». Η φράση «σε κρατάω ακόμη στα χέρια μου» αποδίδει το ολλανδικό «jou nog op handen draag» και σημαίνει ότι συνεχίζει να τον θαυμάζει και να τον φροντίζει, παρόλο που εκείνος συμπεριφέρεται σαν να μην έγινε τίποτα.
Το πιο πικρό σημείο είναι πως η αγάπη της δεν παρουσιάζεται ως απλή ή ήρεμη. Εκείνος είναι «complex», δηλαδή δύσκολος και γεμάτος αντιφάσεις, αλλά αυτό ακριβώς της αρέσει. Εκείνη πουλά τα πράγματά της και χτίζει σπίτια από χαρτόνι, πληρώνοντας το τίμημα επειδή πίστεψε πως η σχέση μπορούσε να σταθεί. Εκείνος, αντίθετα, είχε «ένα βάρος δεμένο στο πόδι» και την τραβούσε μέσα στη λάσπη, χωρίς καν να καταλαβαίνει ότι ήταν εκεί. Η επανάληψη του «ποτέ το αντίστροφο» κάνει την ανισορροπία εντελώς ξεκάθαρη. Και όταν κοιτάζει πίσω στις «ασταθείς εβδομάδες», λέει πως θα έσπαγε και τα δύο της πόδια αν της το ζητούσε. Υπερβολικό; Σίγουρα. Ακριβώς γι’ αυτό η τελευταία εικόνα πονάει τόσο: εκείνη είναι ακόμη έτοιμη να σηκώσει ολόκληρο τον κόσμο του, ενώ για εκείνον όλα μοιάζουν ήδη τελειωμένα.