Atlantide verwijst naar Atlantis, de legendarische verzonken stad. Het is een woord dat direct tot de verbeelding spreekt en een gevoel van mysterie en verloren schoonheid oproept.
In de context van het lied gebruikt Sarah Toscano het om een diep verlangen en een onbereikbare droom te beschrijven. Ze zingt: "Ti chiedevo le favole / Come il mare di Atlantide" (Ik vroeg je om sprookjes / Zoals de zee van Atlantis), wat suggereert dat haar verlangens net zo groots en misschien onbereikbaar zijn als de mythische stad zelf. Het is een unieke en poëtische keuze die de luisteraar uitnodigt om meer te ontdekken over de emotionele diepte van het lied.
In "Atlantide" zingt Sarah Toscano over het gevoel vast te zitten en een moeilijke beslissing te moeten nemen. Ze voelt zich "persa in un vortice" [verdwaald in een draaikolk] en "chiusa in un margine" [opgesloten in de marge]. Het is een lied over het verlangen naar iets onmogelijks, een sprookje, net als de mythische stad Atlantis. Ze geeft toe bang te zijn en maanden te hebben gewacht, maar nu is het tijd voor een verandering.
Ondanks de pijn van het weggaan, wat ze benadrukt met de vraag "Almeno prova a capire / Quanto male fa andarsene" [Probeer tenminste te begrijpen / Hoeveel pijn het doet om weg te gaan], is dit geen definitief afscheid. Ze zingt: "Adesso cambio direzione / Ma non cambio l'intenzione" [Nu verander ik van richting / Maar ik verander mijn intentie niet]. Ze verlaat de situatie, maar haar diepere gevoel of doel blijft hetzelfde. Ze zal zelfs aan de andere kant van de wereld wachten, wat laat zien dat de hoop nog niet verloren is.