Learn Dutch With Ben Cramer with these 23 Song Recommendations (Full Translations Included!)

Dans « De Clown », Ben Cramer, artiste néerlandais, raconte le destin d’un clown vêtu de blanc et de rouge. Sur scène, il rit, saute sous une lumière jaune et fait rire le public, mais son visage joyeux cache « een droevig gezicht » [un visage triste]. La chanson insiste sur ce contraste simple et cruel : « Hij was maar een clown, maar nu is hij dood » [ce n’était qu’un clown, mais maintenant il est mort]. Le mot maar signifie « seulement » ou « juste », ce qui donne à la phrase un ton presque désinvolte, alors que la mort du personnage est annoncée sans détour.

Ce clown vit seul dans une roulotte en bois et vieillit avec un chapeau devenu trop petit et des chaussures trop grandes. Il continue pourtant à tout donner « tot de laatste dag » [jusqu’au dernier jour], tandis que personne ne connaît « de pijn van z’n stille verdriet » [la douleur de sa tristesse silencieuse]. La scène finale est particulièrement amère : il tombe comme d’habitude, le public rit encore, mais pour lui, le spectacle est terminé. La mémoire garde alors « die clown met z’n lach » [ce clown avec son rire], même si personne ne semblait attendre son retour après sa mort. Un portrait triste, oui, mais raconté avec des détails très concrets : les couleurs du costume, la roulotte, le chapeau, les grandes chaussures et le rire qui continue quand le clown, lui, ne peut plus se relever.

„De Clown” to smutna historia człowieka, który całe życie rozśmieszał innych, choć sam nosił w sobie cichy ból. Clown występuje w bieli i czerwieni, skacze w ostrym żółtym świetle i uśmiecha się do publiczności. A jednak „onder die lach zat een droevig gezicht” [pod tym uśmiechem kryła się smutna twarz]. To bardzo mocny kontrast: widzowie widzą kolorowy kostium i zabawne ruchy, lecz nie widzą samotności artysty. Mieszka on sam w drewnianym wozie, starzeje się, a jego kapelusz jest za mały i buty za duże. Ten szczegół jest trochę zabawny, ale w tej piosence śmiech szybko zamienia się w żal.

Najbardziej gorzki moment przychodzi podczas występu. Clown upada „net als elke keer” [tak jak za każdym razem], więc publiczność głośno się śmieje. Dla niego jest to jednak koniec. Powracające słowa „de herinnering blijft” [pozostaje wspomnienie] mówią, że po jego śmierci zostaje pamięć o clownie z uśmiechem, który dawał z siebie wszystko aż do ostatniego dnia. „Niemand kende de pijn van z’n stille verdriet” [nikt nie znał bólu jego cichego smutku] brzmi tu szczególnie przejmująco: ludzie oglądali jego występy, ale nie poznali jego życia poza sceną.

In “De Clown”, Ben Cramer racconta la vita solitaria di un clown che fa ridere il pubblico mentre nasconde la propria tristezza. È vestito di bianco e rosso, salta sotto una luce gialla e sorride, ma “onder die lach / zat een droevig gezicht” [sotto quel sorriso c’era un viso triste]. La sua casa è una roulotte di legno, vive da solo e invecchia con un cappello ormai troppo piccolo e scarpe troppo grandi. L’immagine è tenera, ma anche un po’ buffa e amara: dietro il costume c’è una persona che nessuno sembra conoscere davvero.

Il finale è diretto e doloroso. Una sera il clown cade come al solito, il pubblico ride forte, ma per lui è l’ultima volta: “maar voor hem was het uit” [ma per lui era finita]. La canzone ripete che “de herinnering blijft” [il ricordo rimane] e che ha dato tutto fino all’ultimo giorno. Quel pubblico ricorda il suo sorriso, mentre nessuno conosceva la sua sofferenza silenziosa. In olandese, “maar nu is hij dood” significa “ma ora è morto”: una frase semplice, ripetuta senza abbellimenti, che trasforma il clown allegro in una figura che continua a vivere soltanto nel ricordo.

Ben Cramers „De Clown“ erzählt von einem Clown, der ganz in Weiß und Rot auftritt, im grellen gelben Licht lacht und springt. Doch hinter diesem Lachen steckt ein trauriges Gesicht: „Maar onder die lach zat een droevig gezicht“ [Doch unter diesem Lachen lag ein trauriges Gesicht]. Das Wort „maar“ bedeutet hier „nur“ oder „bloß“ und macht die Beschreibung besonders bitter: Für das Publikum ist er scheinbar „nur ein Clown“, obwohl er jeden Tag alles gibt.

Sein Leben ist einsam. Er wohnt allein in einem hölzernen Wagen, sein Hut ist zu klein, seine Schuhe sind zu groß, und niemand kennt seinen stillen Schmerz. Eines Abends fällt er während der Vorstellung. Das Publikum lacht wie immer, doch für ihn ist die Vorstellung vorbei: „Maar nu is hij dood“ [Doch nun ist er tot]. Gerade diese Stelle ist erschreckend nüchtern. Am Ende bleibt die Erinnerung an „die clown met z'n lach“ [den Clown mit seinem Lachen], der bis zu seinem letzten Tag aufgetreten ist. Hinter der lustigen Figur sieht das Lied einen alten, verlassenen Menschen, dessen Traurigkeit niemand bemerkt hat.

Ben Cramers "De Clown" berättar om en clown som alltid ler, hoppar och underhåller publiken i vitt och rött. Men bakom leendet finns ett ensamt och sorgset liv: "Maar onder die lach / zat een droevig gezicht" [Men under det leendet fanns ett sorgset ansikte]. Han bor ensam i en trävagn, blir gammal och har till slut en för liten hatt och för stora skor. Det är en enkel, nästan sagolik bild, men också ganska hård: publiken ser bara rollen, inte personen bakom sminket.

Sångens mest drabbande ögonblick kommer när clownen faller under föreställningen. Publiken skrattar högt, precis som vanligt, men för honom är allt över: "Het publiek lachte luid / maar voor hem was het uit" [Publiken skrattade högt, men för honom var det slut]. Ingen kände till hans tysta sorg, och ingen fanns kvar som han behövde lämna efter sig. Ändå lever minnet av clownen och hans skratt vidare. Refrängen gör därför sången både sorglig och varm: han "heeft alles gegeven" [gav allt] ända till sin sista dag.

«De Clown» Бена Крамера, нідерландського співака, розповідає про самотнього циркового клоуна, який усе життя змушував інших сміятися. Він виступав у білому й червоному, стрибав під яскравим жовтим світлом, але за усмішкою ховав сумне обличчя: «Maar onder die lach / zat een droevig gezicht» [«Але під тією усмішкою / було сумне обличчя»]. Клоун жив сам у дерев’яному вагончику, старів, його капелюх став замалим, а черевики надто великими. Ця деталь трохи кумедна на вигляд, але водночас дуже сумна: костюм лишився, а людина в ньому поступово зникла.

Найсильніший момент настає під час звичайного виступу. Клоун падає, як і раніше, глядачі голосно сміються, та цього разу для нього все закінчилося: «Het publiek lachte luid / maar voor hem was het uit» [«Публіка голосно сміялася, / але для нього все скінчилося»]. Пісня не називає причину його болю і не вигадує йому близьких. Навпаки, вона прямо каже: «Niemand kende de pijn / van z'n stille verdriet» [«Ніхто не знав болю / його тихого смутку»]. Після смерті залишається пам’ять про клоуна з його усмішкою, який віддав усе до останнього дня.

«De Clown» av den nederlandske artisten Ben Cramer forteller om en klovn som ler, hopper og underholder i hvitt og rødt, mens ansiktet hans skjuler et trist ansikt. «Hij was maar een clown» [Han var bare en klovn] høres nesten avvisende ut, men sangen viser raskt at livet hans var større og tristere enn rollen på scenen. Han bodde alene i en trevogn, ble gammel der, og hadde etter hvert en hatt som var for liten og sko som var for store. Detaljene er litt komiske, men også ensomme.

Det sterkeste øyeblikket kommer da klovnen faller under en forestilling. Publikum ler høyt, slik de pleier, men for ham er det slutt: «Maar voor hem was het uit» [Men for ham var det over]. Ingen kjente smerten bak den stille sorgen, og ingen var igjen som han kunne forlate. Likevel husker sangen ham som klovnen med latteren, en som ga alt til den siste dagen. Det er en vakker og brutal kontrast: Publikum ser en morsom opptreden, mens sangeren lar oss se mannen alene bak sminken.

Behind the bright makeup and oversized shoes, Ben Cramer’s Dutch classic tells a tender tale about the contrast between appearance and reality. In “De Clown,” the spotlight shows us a happy entertainer dressed in white and red, leaping under the yellow circus lights. Yet every laugh he sparks hides a lonely, sorrowful heart. The lyrics gently pull back the curtain to reveal a man who gives everything to his audience while quietly carrying his own pain. He lives alone in a wooden wagon, loved by crowds but truly known by no one, and when his final fall comes the applause masks the moment he passes away.

The song invites us to think about the masks we all wear and the unseen struggles others may face. It reminds listeners that even the most joyful exterior can cover deep sadness, encouraging empathy and awareness for the people around us. Rhythmic, memorable, and emotionally rich, “De Clown” turns a simple circus scene into a moving reflection on loneliness, dedication, and the fragile line between laughter and tears.

„De Clown“ („Клоунът“) на нидерландския певец Бен Крамер разказва за самотен клоун, който всяка вечер се усмихва и скача под силната жълта светлина, макар че зад усмивката му има тъжно лице. „Hij was maar een clown, in ’t wit en in ’t rood“ [Той беше само клоун, в бяло и червено] звучи почти небрежно, но песента постепенно показва колко много е дал този човек: „Hij heeft alles gegeven tot de laatste dag“ [Той даде всичко до последния ден]. Той живее сам в дървена каравана, остарява с прекалено малка шапка и прекалено големи обувки, а никой не познава болката на тихата му тъга.

Най-болезненият момент идва по време на представление. Клоунът пада, както е правил и друг път, публиката се смее шумно, но този път за него всичко е свършило: „Maar nu is hij dood“ [Но сега той е мъртъв]. Това е сурова и малко горчива картина: хората виждат смешното падане, а не човека зад грима. След смъртта му остава споменът за „die clown met z’n lach“ [онзи клоун с неговата усмивка], макар че накрая се казва и нещо още по-самотно: няма никого, когото той да е оставил. Песента е проста като приказка за цирк, но обръща вниманието към човека, който забавлява всички, докато сам остава незабелязан.

“De Clown”, de Ben Cramer, apresenta um palhaço que vive para fazer o público rir, embora esconda uma tristeza profunda. Ele aparece vestido de branco e vermelho, salta sob uma luz amarela intensa e sorri, mas “onder die lach / zat een droevig gezicht” [por trás daquele sorriso / havia um rosto triste]. A palavra holandesa “maar” significa “apenas” ou “só”, e volta várias vezes na canção: “Hij was maar een clown” [Ele era apenas um palhaço]. Essa repetição soa quase injusta, porque o personagem entrega tudo até o último dia, enquanto ninguém conhece a dor silenciosa que ele carrega.

A vida dele é solitária e simples: ele mora sozinho em uma carroça de madeira, envelhece com um chapéu pequeno e sapatos grandes. A cena final é especialmente amarga: durante uma apresentação, ele cai como sempre, o público ri alto, mas, para ele, acabou. Depois da morte, fica a lembrança “aan die clown met z'n lach” [daquele palhaço com seu sorriso]. A música mistura imagens de circo com uma ideia bem direta: por trás do número engraçado havia uma pessoa sem ninguém por perto, lembrada por ter feito os outros sorrirem.

Ben Cramer’ın Hollanda’dan gelen bu şarkısı, sahnede herkesi güldüren ama sahne dışında yapayalnız yaşayan bir palyaçonun hikâyesini anlatıyor. “Hij was maar een clown” [O sadece bir palyaçoydu] sözü, hem sade hem de acımasız bir ifade: Adam beyaz ve kırmızı kostümüyle, parlak sarı ışıkların altında gülüyor ve zıplıyor. Fakat “Onder die lach zat een droevig gezicht” [O gülüşün altında üzgün bir yüz vardı]. Seyirci onun gösterisini görüyor, sessiz acısını ise hiç kimse bilmiyor.

Palyaço, tahtadan bir karavanda tek başına yaşıyor; şapkası artık küçük, ayakkabıları ise fazla büyük. Yaşlandıkça sahneye çıkmaya devam ediyor ve son gününe kadar her şeyini veriyor. Bir akşam yine düştüğünde seyirci yüksek sesle gülüyor, ama bu kez onun için gösteri bitiyor: “Maar nu is hij dood” [Ama şimdi o öldü]. Şarkının en sert anı burada: İnsanlar bunu sıradan bir gösteri sanırken palyaço hayatını kaybediyor. Geriye, gülüşüyle hatırlanan bu yalnız adam kalıyor. Dutchça öğrenenler için “De herinnering blijft” [Hatıra kalır] nakaratın ana fikrini taşıyor: Gülüşün arkasındaki kişiyi kimse tanımamış olsa da onu hatırlayan bir görüntü var.

„De Clown“ je tužna priča o klovnu koji pred publikom nosi belo i crveno, skače pod jarkim žutim svetlom i zasmejava ljude. Ipak, iza osmeha krije „een droevig gezicht“ [tužno lice]. Pesma odmah izgovara njegovu sudbinu bez uvijanja: „Hij was maar een clown, maar nu is hij dood“ [Bio je samo klovn, ali sada je mrtav]. Reč „maar“ znači „samo“, pa se u toj rečenici oseća koliko ga drugi svode na njegovu ulogu, iako je on davao sve od sebe do poslednjeg dana.

Njegov život je skroman i usamljen: živi sam u drvenim kolima, sa šeširom koji mu je premali i cipelama koje su mu prevelike. Kada jedne večeri padne tokom nastupa, publika se glasno smeje, ne znajući da je za njega predstava završena. Niko nije poznavao njegov tihi bol, a na kraju nije ostavio nikoga iza sebe. Ipak, ostaje sećanje na „die clown met z'n lach“ [klovna sa njegovim osmehom]. To je lep, ali veoma gorak stih: ljudi pamte osmeh koji im je poklonio, dok njegovu tugu nisu videli.

»De Clown« pomeni »Klovn«. Pesem pripoveduje o klovnu, ki nastopa v beli in rdeči barvi, skače pod močno rumeno lučjo in spravlja občinstvo v smeh. Toda za nasmehom se skriva žalosten obraz: »Maar onder die lach zat een droevig gezicht« [Toda pod tem smehom je bil žalosten obraz]. To je lepa, a precej grenka podoba človeka, ki drugim daje veselje, sam pa nosi tiho bolečino.

Klovn živi sam v leseni prikolici, stara sta tudi njegova premajhen klobuk in preveliki čevlji. Pesem pravi: »Hij heeft alles gegeven tot de laatste dag« [Dal je vse do zadnjega dne]. Nato nekega večera pade kot tolikokrat prej. Občinstvo se glasno smeji, vendar je zanj predstave konec. Najbolj neposredno zveni ponavljajoči se refren: »Hij was maar een clown, maar nu is hij dood« [Bil je samo klovn, toda zdaj je mrtev]. Beseda »maar« pomeni »samo«, zato vrstica zveni skoraj preveč preprosto za človeka, ki je vse življenje nastopal za druge. Ostane spomin na njegov smeh, čeprav nihče ni poznal njegove bolečine in na koncu ni zapustil nikogar.

En «De Clown», Ben Cramer cuenta la historia de un payaso vestido de blanco y rojo, siempre bajo una luz amarilla intensa. Salta y ríe para divertir al público, pero «onder die lach zat een droevig gezicht» [debajo de esa risa había un rostro triste]. La canción juega con una imagen muy clara: todos ven el maquillaje, el sombrero y los zapatos enormes, pero nadie conoce el dolor silencioso del hombre. «Hij was maar een clown» [solo era un payaso] suena casi como una frase de desprecio, aunque enseguida la canción la convierte en algo más triste: «maar nu is hij dood» [pero ahora está muerto].

El payaso vive solo en una caravana de madera y envejece con un sombrero demasiado pequeño y unos zapatos demasiado grandes. Aun así, «hij heeft alles gegeven tot de laatste dag» [lo dio todo hasta el último día]. En la escena final cae durante la función, como otras veces, y el público se ríe sin saber que para él ya se ha terminado todo. Es un detalle especialmente duro, y también muy propio del mundo del circo: la caída que antes provocaba risas se convierte en su muerte. Después solo queda el recuerdo «aan die clown met z'n lach» [de aquel payaso con su risa].

Το «De Clown» («Ο Κλόουν») του Ολλανδού Ben Cramer μιλά για έναν κλόουν που έκανε το κοινό να γελά, ενώ ο ίδιος έκρυβε μεγάλη μοναξιά. Φορά λευκά και κόκκινα, πηδά κάτω από το έντονο κίτρινο φως και χαμογελά, όμως «Maar onder die lach / zat een droevig gezicht» [Μα κάτω από αυτό το χαμόγελο / υπήρχε ένα λυπημένο πρόσωπο]. Η ζωή του είναι φτωχική και μοναχική: μένει μόνος σε ένα ξύλινο τροχόσπιτο, με καπέλο πολύ μικρό και παπούτσια πολύ μεγάλα. Η εικόνα είναι λίγο παράξενη και σχεδόν αστεία, αλλά πίσω της κρύβεται ένας άνθρωπος που κανείς δεν γνώριζε πραγματικά.

Η πιο δυνατή στιγμή έρχεται στο τέλος μιας παράστασης. Ο κλόουν πέφτει, όπως κάθε φορά, και το κοινό γελά δυνατά. Για εκείνον όμως «maar voor hem was het uit» [όμως γι’ αυτόν όλα είχαν τελειώσει]. Το τραγούδι δεν εξηγεί γιατί υπέφερε ούτε ποιοι ήταν οι δικοί του άνθρωποι. Λέει μόνο ότι έδωσε τα πάντα μέχρι την τελευταία του μέρα και ότι, όταν πέθανε, δεν άφησε κανέναν πίσω. Έτσι, ο κλόουν μένει στη μνήμη μέσα από το γέλιο του, ενώ η σιωπηλή θλίψη του παρέμενε άγνωστη.

Ben Cramer daina „De Clown“ pasakoja apie klouną, kuris scenoje linksmina publiką, nors pats gyvena vienas ir slepia liūdesį. „Hij was maar een clown, in ’t wit en in ’t rood“ [Jis tebuvo klounas, apsirengęs baltai ir raudonai] skamba beveik paprastai, tačiau netrukus daina parodo kitą jo pusę: jis juokiasi, šokinėja ryškioje geltonoje šviesoje, o „onder die lach zat een droevig gezicht“ [po tuo juoku slypėjo liūdnas veidas]. Čia labai aiškus kontrastas: publika mato pasirodymą, bet ne žmogų už grimo.

Jo gyvenimas skurdus ir vienišas. Jis gyvena mediniame vagonėlyje, sensta, jo skrybėlė per maža, o batai per dideli. Labiausiai skauda scena, kai jis vakare pargriūva kaip per kiekvieną pasirodymą: publika garsiai juokiasi, bet jam tai jau pabaiga. „Maar nu is hij dood“ [Bet dabar jis miręs] pasikartoja be užuolankų. Vis dėlto lieka prisiminimas apie besišypsantį klouną, kuris „alles gegeven“ [atidavė viską] iki paskutinės dienos. Daina primena, kaip lengva nusijuokti iš žmogaus vaidmens ir nepastebėti jo tylaus skausmo.

„De Clown” de Ben Cramer, artist neerlandez, spune povestea unui clovn care îi face pe oameni să râdă, deși el poartă o tristețe pe care nimeni nu o vede. Îl întâlnim „în alb și în roșu” („In ’t wit en in ’t rood” = „În alb și în roșu”), sărind și râzând sub lumina galbenă puternică. Dar „sub acel râs / era o față tristă” („Maar onder die lach / zat een droevig gezicht”), iar contrastul acesta face cântecul atât de direct: publicul vede spectacolul, nu omul singur din spatele machiajului.

Clovnul locuiește singur într-o căruță de lemn și îmbătrânește cu o pălărie prea mică și pantofi prea mari. Apoi, într-o seară, cade în timpul numărului. Publicul râde ca de obicei, însă pentru el spectacolul s-a terminat: „Maar voor hem was het uit” („Dar pentru el se terminase”). Refrenul îi păstrează amintirea și spune că „a dat totul / până în ultima zi” („Hij heeft alles gegeven / Tot de laatste dag”). Este o poveste simplă și tristă despre un artist care a continuat să-i distreze pe ceilalți, chiar dacă nimeni nu știa câtă durere ascundea.

Ben Cramer, nizozemski pjevač, u ovoj pjesmi pripovijeda o klaunu koji je publici donosio smijeh, iako je u sebi nosio tugu. Stih „Hij was maar een clown, in 't wit en in 't rood” [Bio je samo klaun, u bijelom i crvenom] odmah ga smješta pod reflektore, u prepoznatljivu klaunovsku odjeću. „'t” je skraćeno od „het”, pa „in 't wit” doslovno znači „u bijelom”. On se smije i skače pod jakim žutim svjetlom, ali „onder die lach zat een droevig gezicht” [ispod tog smijeha bilo je tužno lice]. To je posebno tužan kontrast: publika vidi nastup, a ne njegovu bol.

Klaun živi sam u drvenim kolima, stari, a šešir mu je premalen i cipele prevelike. Ipak, daje sve od sebe „tot de laatste dag” [do posljednjeg dana]. Na kraju pada tijekom nastupa, kao i obično, publika se glasno smije, ali za njega je sve završilo. Pjesma je izravna i gotovo okrutna u toj sceni: ljudi se smiju njegovu padu, ne znajući da on više neće ustati. Nakon njegove smrti ostaje sjećanje na klauna s osmijehom, dok nitko nije poznavao „de pijn van z'n stille verdriet” [bol njegove tihe tuge].

Píseň vypráví o klaunovi v bílém a červeném kostýmu, který se směje, skáče pod ostrým žlutým světlem a baví publikum. Přitom ale „onder die lach zat een droevig gezicht“ [pod tím smíchem byla smutná tvář]. Kontrast mezi veselým vystoupením a jeho osamělostí je velmi přímý: klaun bydlel sám v dřevěném voze, jeho klobouk mu byl malý a boty příliš velké. Slovo „maar“ znamená „jen“ nebo „pouze“, takže opakování „Hij was maar een clown“ [Byl jen klaun] zní skoro jako zlehčování člověka, který přitom dával všechno až do posledního dne.

Nejtvrdší okamžik přichází během vystoupení. Klaun upadne jako pokaždé, publikum se hlasitě směje, ale tentokrát je pro něj opravdu konec: „Maar nu is hij dood“ [Ale teď je mrtvý]. Nikdo neznal jeho tichý smutek a na konci po něm nezůstal nikdo, koho by opouštěl. Přesto zůstává vzpomínka na klauna s jeho smíchem. Píseň tak připomíná, že člověk, který ostatní rozesmívá, může sám žít úplně sám a nést bolest, kterou diváci nevidí.

Ben Cramer, dziedātājs no Nīderlandes, šajā dziesmā stāsta par klaunu, kurš uz skatuves vienmēr liek publikai smieties, lai gan pats jūtas vientuļš un skumjš. Viņš parādās baltā un sarkanā tērpā, lec spilgtā dzeltenā gaismā un smaida, bet aiz šī smaida slēpjas bēdīga seja. Rindas “Hij was maar een clown” [Viņš bija tikai klauns] skan gandrīz vienkārši un skarbi, tomēr dziesma pamazām parāda, ka šis “tikai klauns” ir cilvēks ar savām sāpēm.

Klauns dzīvo viens koka vagonā, noveco, un viņa cepure kļūst par mazu, bet kurpes ir par lielu. Viņš turpina uzstāties un atdod visu līdz pat pēdējai dienai, kamēr neviens nezina par viņa klusajām bēdām. Dziesmas visskarbākais brīdis pienāk vakarā: viņš nokrīt kā parasti, publika skaļi smejas, bet viņam izrāde jau ir beigusies. Pēc viņa paliek atmiņa par klaunu ar smaidu. Šis ir vienkāršs, skumjš stāsts par cilvēku, kurš citiem dāvā prieku, kaut pats uz skatuves paliek viens.

Ben Cramerin ”De Clown” kertoo klovnista, joka esiintyy valkoisissa ja punaisissa vaatteissa, nauraa ja hyppii kirkkaassa valossa. Ihmiset näkevät iloisen esityksen, mutta hänen hymynsä takana on surulliset kasvot: ”Maar onder die lach zat een droevig gezicht” [Mutta tuon naurun alla olivat surulliset kasvot]. Klovni asuu yksin puisessa vaunussa, vanhenee siellä, ja hänen hattunsa on liian pieni sekä kenkänsä liian suuret. Kuvassa on jotain yhtä aikaa hellyttävää ja vähän surullisen koomista.

Laulu muuttuu erityisen rajuksi lopussa. Eräänä iltana klovni kaatuu taas kerran, kuten esityksessä on tapana, mutta nyt kaikki on todella ohi. Yleisö nauraa kovaan ääneen eikä tiedä, että klovni on kuollut: ”Het publiek lachte luid, maar voor hem was het uit” [Yleisö nauroi kovaa, mutta hänen osaltaan kaikki oli ohi]. Hän antoi kaikkensa viimeiseen päivään asti, vaikka kukaan ei tuntenut hänen hiljaista suruaan. Hollannin sana ”maar” tarkoittaa tässä ”vain”, joten toistuva ”Hij was maar een clown” [Hän oli vain klovni] kuulostaa aluksi vähättelevältä. Kertosäkeessä se kääntyy muistoksi ihmisestä, jonka nauru jää elämään.

A „De Clown” egy fehér és piros ruhás bohócról szól, aki a fényes színpadon nevet, ugrál és szórakoztatja a közönséget. A refrén egyszerű, mégis kegyetlenül egyenes: „Hij was maar een clown, in ’t wit en in ’t rood” [Csak egy bohóc volt, fehérben és pirosban], majd: „Maar nu is hij dood” [De most már halott]. A vidám külső mögött azonban szomorú arc rejtőzik: „Onder die lach zat een droevig gezicht” [A nevetés mögött egy szomorú arc volt]. Ez a kontraszt adja a dal erejét: a közönség csak a műsort látja, a bohóc csendes bánatát senki sem ismeri.

A bohóc egyedül él egy fából készült kocsiban, megöregszik, a kalapja már kicsi, a cipője pedig túl nagy. A dal szerint mindent odaadott az utolsó napjáig: „Hij heeft alles gegeven tot de laatste dag” [Mindent odaadott az utolsó napig]. A végén fellépés közben elesik, a közönség pedig tovább nevet, mert azt hiszi, ez is a műsor része. Csak később értjük meg, hogy számára tényleg véget ért minden. Ben Cramer holland előadó dala így egy magányos ember emlékét őrzi, akit a közönség a mosolyáról jegyzett meg, miközben a fájdalmát senki sem látta.

Ben Crameri „De Clown” räägib klounist, kes kannab valget ja punast kostüümi, naeratab ning hüppab ereda kollase valguse all. Laval tundub ta rõõmus, kuid „onder die lach zat een droevig gezicht” [selle naeratuse all oli kurb nägu]. See vastandus teeb loo eriti tugevaks: publik näeb nalja, aga mitte klouni vaikset valu. Ta elab üksi puust vagunis, vananeb seal ning tema kübar jääb väikeseks ja kingad liiga suureks. Natuke kurb, natuke kummaline ja väga inimlik pilt.

Laulu kõige karmim hetk saabub õhtul, kui kloun kukub nagu tavaliselt, publik naerab valjusti, kuid tema jaoks on kõik läbi. „Hij was maar een clown, maar nu is hij dood” [ta oli kõigest kloun, aga nüüd on ta surnud] kõlab meelega lihtsa ja otsekohesena. Ometi ei mäletata teda ainult surma pärast. Meelde jääb „die clown met z'n lach” [see naeratusega kloun], kes andis kõik kuni viimase päevani. Loo mõte ei ole, et kloun peitis mingi täpselt nimetatud saladuse, vaid et tema lavanaer naasis iga kord, kuigi keegi ei tundnud tema vaikset kurbust.