Buganvilias zijn bougainvillea’s: kleurrijke klimplanten met opvallende bloemen, vooral bekend uit warme landen. In het lied vormen ze het decor van de gedeelde tuin en roepen ze een beeld op van liefde, herinneringen en de afwezigheid van de ander. Het is een poëtisch en minder alledaags woord dat je niet in elk lied tegenkomt.
In De Todas Las Flores neemt de Mexicaanse zangeres Natalia Lafourcade je mee door een tuin vol herinneringen aan een voorbije liefde. Van alles wat ze samen hebben geplant, bloeit er nog maar een klein beetje: "De todas las flores que sembramos / Sólo quedan unas encendidas" (Van alle bloemen die we plantten, staan er nog maar een paar in lichterlaaie). Die achtergebleven bloemen wachten tevergeefs op iemand die voor ze komt zingen. Ze blikt terug op nachten vol dwaaltochten door Spanje: "En las calles de Madrid borrachos fuimos sin un rumbo fijo" (In de straten van Madrid liepen we dronken rond zonder vast doel). Het contrast tussen die vrolijke herinneringen en de stilte van nu voelt heel direct.
Hun oude geluk zat verstopt tussen de bloemenstruiken: "En ese jardín de rosas buganvilias donde compartimos" (In die tuin vol rozen en bougainvilleas waar we samen deelden). Een bougainvillea herken je meteen aan die felle, paarsroze bloemblaadjes langs zonnige muren. Maar de herinnering prikt net zo hard als de takken zelf: "Como tu caricia, suave como espina / Se me va clavando sobre el pecho toda esta melancolía" (Als jouw aanraking, zacht als een doorn; al deze melancholie boort zich vast in mijn borst). Liefkozingen die voelen als doornen, zo herkenbaar en pijnlijk mooi verwoord.