Η λέξη huissier σημαίνει «δικαστικός κλητήρας». Είναι μια λέξη που δεν συναντάμε συχνά σε τραγούδια και έχει μια συγκεκριμένη, σοβαρή χροιά.
Στο τραγούδι, ο Stromae τη χρησιμοποιεί για να περιγράψει την αλυσίδα των προβλημάτων που προκύπτουν από τα χρέη: «Qui dit dette te dit huissier» (Όποιος λέει χρέος, σου λέει δικαστικό κλητήρα). Αυτή η λέξη υπογραμμίζει την πίεση και τις συνέπειες των οικονομικών δυσκολιών, καθιστώντας την πολύ ενδιαφέρουσα και αξιομνημόνευτη.
Ο Βέλγος δημιουργός Stromae φτιάχνει ένα dance κομμάτι που σε βάζει να χορέψεις με το ζόρι, ακριβώς επειδή η καθημερινότητα είναι ένα χάος. Δεν σου υπόσχεται καλοπέραση. Αντίθετα, ξεκινάει με μια αλυσίδα από πιέσεις: οι σπουδές φέρνουν δουλειά («Qui dit étude dit travail»), η δουλειά φέρνει λεφτά («Qui dit taf te dit les thunes», όπου χρησιμοποιεί τις γαλλικές αργκό λέξεις taf για τη δουλειά και thunes για τα χρήματα), και τα έξοδα φέρνουν χρέη και δικαστικούς κλητήρες («Qui dit dette te dit huissier»). Μιλάει ανοιχτά για χωρισμούς («dit divorce»), πένθος και κούραση από το πρωινό ξυπνητήρι. Η λύση του δεν είναι βαθιά φιλοσοφική: βγαίνεις έξω για να ξεχαστείς και απλά χορεύεις («Alors on sort pour oublier tous les problèmes / Alors on danse»).
Η μουσική σε παρασύρει, αλλά οι στίχοι παραμένουν σκοτεινοί και ειλικρινείς. Εκεί που νομίζεις ότι γλίτωσες, εμφανίζονται κι άλλα προβλήματα («Et ben y en a encore» [Κι όμως, έχει κι άλλο]). Το κομμάτι σου λέει ότι η μουσική («la zik», αργκό για τη μουσική) και τα προβλήματα σου πιάνουν το στομάχι και το κεφάλι («Ça te prend les tripes / Ça te prend la tête»). Δεν περιμένεις βοήθεια από τον ουρανό. Φωνάζεις, τραγουδάς («Alors on chante») και συνεχίζεις να κινείσαι στον ρυθμό μέχρι να εξαντληθείς.