Demütig oznacza „pokorny” lub „pełen pokory”. To ciekawe, nieco literackie słowo, które rzadziej pojawia się w codziennych rozmowach niż bescheiden.
W piosence opisuje Katharinę jako osobę skromną i łagodną, która nie dostrzega własnej wartości. Słowo ma tu ciepły, pełen uznania wydźwięk, mimo że bohaterka sama nie potrafi docenić tego, jaka jest wspaniała.
„Katharina” to czuły list do osoby, która patrzy na siebie znacznie surowiej niż narrator. Podziwia jej pokorę i spokój, a jednocześnie widzi, że Katharina nie potrafi dostrzec w sobie tego, co dostrzega on. Powtarzane „Katharina, ich glaub’ an dich” [Katharino, wierzę w ciebie] brzmi jak prosta, cierpliwa obietnica: nie musisz sama rozwiązać wszystkich swoich wątpliwości. Szczególnie mocno wybrzmiewa „Du denkst immer, du wärst nicht genug” [Ciągle myślisz, że nie jesteś wystarczająca]. To bardzo bezpośrednie zdanie, bez ozdobników.
W tekście pojawiają się też znajomi Kathariny, których widzi gdzieś na plaży, żyjących życiem, którego ona teraz nie może prowadzić. Ten obraz łatwo połączyć z poczuciem, że inni mają wszystko, a nam coś ucieka. Narrator odpowiada jednak: „Es gibt so viel für dich, ich glaub’ daran” [Tak wiele jeszcze jest dla ciebie, wierzę w to]. I ma dla niej ważną wiadomość o złości: „Deine Wut ist schon okay und manchmal gut” [Twoja złość jest w porządku, a czasem nawet dobra]. To właśnie lubię w tej piosence: nie każe Katharinie natychmiast stać się spokojną i pewną siebie. Mówi, że jej gniew też ma prawo istnieć, a licznych wątpliwości naprawdę „nie potrzebuje”.